Wydaje mi się bowiem oczywiste, że gdyby faktycznie protesty te miały być ustawione i pomyślane jako wentyl bezpieczeństwa pozwalający skanalizować narastające niezadowolenie, to kolejną częścią scenariusza musiałoby być przekonanie tłumów do „spontanicznych” okrzyków „Januszu, ratuj!” Tego jednak nie ma. Ludzie gwiżdżą na Palikota, który łasi się do nich udając, że jest apolitycznym mesjaszem.

Okazuje się więc, że wychodzący na ulicę potrafią pomstować nie tylko na wyznaczonego przez media do roli chłopca do bicia Kaczyńskiego, ale też pamiętają, kto jeszcze niedawno pełnił funkcję prominentnego członka świty premiera. Jeżeli więc ktoś wierzył, że demonstracje przeciwko ACTA uda się przeobrazić w ruch poparcia Palikota, chyba będzie musiał zweryfikować swe marzenia.

Co z tego wyniknie i czy jest to zjawisko pozytywne nie wiem. Zbyt wcześnie, być cokolwiek wyrokować. W końcu Palikot nie jest jedynym,  który próbuje ugrać coś dla siebie przychlebiając się demonstrującym przeciwko ACTA. Teoretyczne np. PiS lub SLD może się to w jakimś stopniu udać.

Na razie jednak odstawiam na bok spekulacje, co będzie się dalej działo. Prawdopodobnie już za kilka dni wrócimy wyćwiczonego i sprawdzonego w domowym zaciszu biadolenia. Teraz jednak – może naiwnie, na wyrost i krótkowzrocznie – cieszę się, że Palikot dostaje po łapach. Jest to sygnał pozwalający wierzyć, że pomimo sukcesu wyborczego jego partii, ludziom jeszcze tak bardzo nie odbiło, by widzieć w nim alternatywę dla rządów Donalda Wspaniałego.

Mniejsza jednak z panem Markiem. Nie mój parlament, nie moi posłowie, w sumie nic mi do niego. Wspominam dziś o nim tylko z tego powodu, że jego wyznanie sprowokowało mnie do napisania czegoś podobnego. Chodzi mi mianowicie o przyznanie się do dyletanctwa równie rozbrajającego.

Otóż ja także nie wiem zbyt wiele o ACTA, a tak jak Marek Migalski bezmyślnie był za, tak ja bezmyślnie jestem przeciw. Nie interesuje mnie przy tym zupełnie, czy przypadkiem protesty w sprawie tego dokumentu nie są bezzasadne, bo ACTA nie zagraża wolności słowa. Ja wiem swoje, jestem głuchy na argumenty, protestuję na całego.

Siłą sprawczą mojego „buntu” jest głębokie przekonanie, że skoro ten rząd ustami tego premiera oraz tuzów pokroju Michała Boniego zapewnia mnie, że nie ma powodu do niepokoju, niejako automatycznie zakładam coś dokładnie odwrotnego. Jednym słowem, tak jak europoseł Migalski głosował „za”, bo tak mu się akurat przycisnęło, tak ja odrzucam ACTA a priori, bo tak mi się ubzdurało. Wolno mi. Mam czyste sumienie tym bardziej, że moje dyletanctwo nie nadaje mocy ustawie i nie pobieram za nie nawet euro złamanego.

Dlatego też zmotywowany mimowolnie przez Marka Miglaskiego, twierdzę dziś zdecydowanie, że czegokolwiek by nie dotyczyło ACTA, śmiało mogę wyrazić swoje „nie” dla tego dokumentu. I nieważne, że moje pobudki są tak mało merytoryczne. Jedyne bowiem czym dysponuje, to ten drobny gest. Wierzę, że mój głos się liczy i nic wam do tego.

PS Michał Boni twierdzi, że jest już za późno i nie możemy nie podpisać ACTA. Czy ktoś zorientowany mógłby wyjaśnić, czy faktycznie tak jest? To znaczy skąd wynika ta konieczność. Z jakich umów lub porozumień? Dlaczego Polska – wzorem Austrii, Niemiec, Holandii i Słowenii – nie może z „powodów proceduralnych” nie podpisać ACTA w czwartek?

Wzór: Trudno mówić o ataku hakerów, bo żadna z zablokowanych stron nie została naruszona. Bardziej można to porównać do olbrzymiego zainteresowania stronami rządowymi i sejmowymi [Paweł Graś]

Trudno mówić o bałaganie w służbie zdrowia, bo z tego co mi wiadomo w kolejce do lekarza jeszcze nikt nie umarł. Bardziej można to porównać do olbrzymiego wzrostu zainteresowania ofertą aptek i szpitali.

Trudno mówić o rosnącym bezrobociu, bo wszyscy moi znajomi wciąż pracują. Bardziej można to porównać do olbrzymiego zainteresowania ogłoszeniami umieszczanymi w urzędach zatrudnienia.

Trudno mówić o rosnących kosztach utrzymania pojazdów, bo korków na drogach jakoś nie ubywa. Bardziej można porównywać to potężnej chęci Polaków by coraz więcej samochodem podróżować.

Trudno mówić o rosnących kosztach dostaw energii, bo zima jest dość ciepła i trudno coś wyrokować. Bardziej można to porównać do olbrzymiego wzrostu spożycia posiłków, które trzeba podgrzewać.

Trudno mówić rosnących cenach żywności, bo otyłych jakoś nie ubywa. Bardziej można porównać to do olbrzymiej skłonności Polaków do obżerania się bez opamiętania.

Trudno mówić o braku dowodów na naciski na pilotów Tupolewa, bo strona polska i rosyjska twardo tej wersji się trzyma. Bardziej można to porównać do olbrzymiego niezrozumienia, komu wolno wyniki śledztwa interpretować.

Trudno mówić o opóźnieniach w budowie dróg na Euro2012, bo data rozpoczęcia tej imprezy pozostaje niezmieniona. Bardziej można to porównać do olbrzymiego pietyzmu i staranności podczas każdego centymetra asfaltu układania.

Trudno mówić o wykluczeniu Polski z procesu reformowania Unii, bo nieoficjalnie i Merkel, i Sarkozy z uwagą nad każdą naszą propozycją się pochyla. Bardziej można to porównać do olbrzymiego utajnienia naszej wielkiej aktywności i znaczenia.

Trudno mówić o tym, by ACTA ograniczała wolność wypowiedzi w Internecie, bo na twitterze co chcę mogę wypisywać. Bardziej można to porównać do olbrzymiego wzrostu staranności sprawdzania, czy przypadkiem ktoś w sieci brzydkich słów nie nadużywa.

Trudno mówić o spadającym poparciu dla rządu, bo dobrego samopoczucia premierowi nie ubywa. Bardziej można porównać to do olbrzymiego spadku zainteresowania społeczeństwa, by na pytania ośrodków badania opinii publicznej starannie odpowiadać

Szczęśliwie od kilku dobrych lat mamy Rządy Miłości^TM i nikt już nie musi obawiać się tego typu scenariuszy. Oczywiście istnieje pewne ryzyko, że grupa nieodpowiedzialnych wichrzycieli, którzy łamiąc prawo i narażając Miliony Polaków^TM na brak dostępu do wirtualnych informacji zamieszczanych na stronach ministerstw pociągnie za sobą kilku podobnych frustratów, ale jest ono minimalne. Wiadomo przecież, że oskarżanie aktualnej władzy o sprzyjanie projektom ograniczającym wolność słowa w sieci jest zwyczajną bzdurą, którą ludzie rozsądni mogą skwitować najwyżej wzruszeniem ramion. Z przekazów medialnych dowiemy się więc, że konieczność podpisania ACTA wynika z naszej przynależności do Wspólnoty i chociaż można spierać się o detale, to generalnie nie najmniejszych powodów do obaw. Dlatego też nawet jeśli wybuchną jakieś protesty, to wyłącznie na skutek niezrozumienia dokumentu, a nie z powodu podejrzeń tej ekipy o cenzorskie zapędy. To nie te czasy.

Jeżeli nawet przesadzam i wcale nie jest tak sielankowo, bo w sieci aż huczy od nieprzyjemnych epitetów pod adresem Tuska i jego ekipy, to i tak jest to detal. ACTA, niezależnie jakie będą losy tego dokumentu i jakie faktycznie wprowadza obostrzenia, nie spowoduje pęknięć na medialnym obrazie Platformy, jako partii zatroskanej o wolność słowa. Zadbają o to naprawdę wpływowe środki przekazu, które nie potrzebują żadnej ustawy, by się samoograniczać. Tak więc spokojna głowa. W polskich realiach niezadowoleni mogą w swojej internetowej niszy do woli podskakiwać i narzekać.

Gdyby tekst kończył się w tym miejscu, moglibyśmy przypuszczać, że autor pije np. do wybitnego dziennikarza śledczego, socjologa z wykształcenia, Jana Osieckiego. Jednak to jeszcze nie jest puenta. Drwiąc z domorosłych speców od awiacji, Piotr Stasiński chciał bowiem pokazać, jak łatwo poderwać jest zaufanie do państwa w kraju, gdzie każdy ma jakieś pretensje do władzy. „Mgła smoleńska je scala i uogólnia.” A przecież – tutaj autor przechodzi już z lekko kpiarskiego tonu na bardziej zasadniczy i mentorski – „Śledztwo nigdy nie da pełnej informacji, bo wszyscy bezpośredni świadkowie nie żyją, więc trzeba mozolnie analizować dowody pośrednie.”

Ubolewa więc, że każdą nową wątpliwość można łatwo zamienić w podejrzenie. Tak zamiast wiedzy rodzi się wiara. Miejsce faktów zajmuje cześć „poległych.” Podejrzenia się kumulują.  W tym szumie informacyjnym ginie gdzieś głos rozsądku twierdzących, że „matką wszystkich przyczyn tej tragedii była determinacja, by prezydent nie spóźnił się do Katynia. Kto bowiem tak sądzi, kala jego pamięć uświęconą pochówkiem na Wawelu i uwłacza rodzinom ofiar. Winien milczeć albo przeprosić.”

Powyższe trzy zdania nie są już oczywiście jakimiś tam byle spekulacjami i przypuszczeniami. Co to, to nie. „Matka wszystkich przyczyn jest znana.” Wprawdzie chwilę wcześniej autor twierdził, że „śledztwo nigdy nie da pełnej informacji”, ale tę akurat znamy i bez dochodzenia. Nie potrzebujemy niczego badać by wiedzieć, że u podłoża nieszczęścia leżał ośli upór prezydenta goniącego do Katynia. Kto sądzi inaczej, kala uświęcone opinią zaprzyjaźnionych mediów ustalenia MAK-u i uwłacza inteligencji Milionów Polaków^TM. Winien się zamknąć albo… Nie ma „albo”: Ma milczeć. W tym jednym przypadku wiary płynącej z głębokiego przekonania, że właśnie tak musiało być i kropka nie powinna przesłaniać zbytnia dociekliwość lub prosząca się o dowody logika.

Parafrazując więc ostatni akapit cytowanego artykułu można dodać, że chociaż obowiązująca wersja o strachliwych pilotach półgłówkach i prezydencie samobójcy systematycznie  zatruwa nasze życie, nie okazała się do końca skuteczna.  Podsyca wprawdzie polski kompleks megalomana i bezrefleksyjnego lekkoducha, ale chęci poznania prawdy do końca nie zagłusza. Mimo wszystko jesteśmy trochę mądrzejszym społeczeństwem niż sądzi ta wszechwiedząca i samozwańcza „elita.”

Wybitna dziennikarka przyznaje, że wprawdzie i owszem, komisja Millera poprzez złe odczyty czarnych skrzynek nadwyrężyła ździebko swoją wiarygodność, ale co jak co, paradygmat o mocarnej niczym dąb Bartek brzozie nadal obowiązuje. Tak więc, choć dla inteligentnego inteligenta powinno być niezmiennie oczywiste, że brak zapisu głosu generała Błasika z kokpitu nie świadczy o tym, że go tam nie było, to w drodze wyjątku można było uznać, że ten akurat dowód na jego obecność trochę szwankuje.

Innymi słowy faktycznie uczyniono dla świętego spokoju drobny ukłon w stronę paranoików mających czelność poddawać w wątpliwość staranność śledztwa prowadzonego przez stronę polską i rosyjską, tym niemniej nie upoważnia to nikogo do podważania innych niepodważalnych ustaleń. Zwłaszcza, że sam Macierewicz, któremu tak łatwo przychodzi dezawuowanie dokonań ustaleń rządowych śledczych badających przyczyny rozbicia Tupolewa, jest niespecjalnie wiarygodny, „bo mógł w ciągu kilkudziesięciu minut znaleźć się w miejscu katastrofy, ale tego nie uczynił.” Gdyby tego było mało, jest też laureatem przyznawanej przez Nowe Państwo nagrody Grzegorza I Wielkiego. Papieża znanego Monice Olejnik poprzez Wikipedię z tego, że był niedouczony, przygłuchy i strachliwy oraz z pogardy dla zasad gramatyki.

Kończąc więc swój wywód o niezmiennie niezachwianej wiarygodności komisji Millera i zawsze nędznej i wątpliwej rzetelności Macierewicza błyskotliwym porównaniem posła PiS do papieża, pani Monika drwi jeszcze, że Antoni Macierewicz „wie, że dzwoni, ale nie wie ani gdzie, ani co.”

Nie sposób się z tym nie zgodzić. Odróżnia go to od prowadzącej „Kropkę nad i”. Ta zdaje się doskonale wychwytywać dźwięk dzwonka wzywającego do odpowiedniej reakcji, bo  znów ktoś śmiał podważyć obowiązującą mantrę, że w sprawie przyczyn katastrofy smoleńskiej wszystko już zostało powiedziane.

Dlatego też, chociaż zdarzały mi się zawsze jakieś przerwy, nigdy nie myślałem o całkowitym porzuceniu tego blogu. W końcu życie składa się z drobnych przyjemności, a dla grafomana samo pisanie jest jakimś tam fetyszem. Kiedy więc dziś uświadomiłem sobie, że od ostatniego wpisu minęło już ponad dwa tygodnie, postanowiłem zrobić szybki remanent wydarzeń przełomu roku.

Szukałem dającego zaczepienie tematu, by zgodnie z duchem tego salonu, pobredzić trochę o polityce. Okazało się jednak, że już nie za bardzo potrafię. Napisałem powyższy wstęp i koniec. Utknąłem ze wzrokiem wbitym w monitor.

Nie chce mi się roztrząsać „sukcesów” reformy służby zdrowia i wyśmienitego posunięcia premiera Tuska, jakim było wystawienie do jej firmowania uroczego Bartoszka Arłukowicza, któremu każda babcia w ciemno pozwoliłaby przepisać sobie dowolne prochy. Także prawie śmiertelny strzał w policzek pułkownika Przybyła nie za bardzo mnie wzruszył. Nie mam pojęcia o co chodzi w konflikcie prokuratur, więc wolę darować sobie spekulacje w tym temacie.

Dziś niby jest pretekst, bo sensacyjne doniesienia o generale Błasiku, który ponoć jednak nic nie mówił w kluczowym momencie poprzedzającym katastrofę, więc raczej niespecjalnie mógł naciskać na pilotów, dość poważnie podważają obowiązującą bajeczkę o „debeściakach”. Gdybym potrafił rysować jak Cezary Krysztopa, najwyżej stworzyłbym historyjkę obrazkową, gdzie gen. Błasik udając pikujący samolot bezdźwięcznie zmusza załogę do lądowania w Smoleńsku. Pod spodem dodałbym komentarz treści: „Eksperci MAK są pewni: Ułożenie zwłok nie pozostawia wątpliwości, że przed śmiercią robił jaskółkę.”, ale jednak mnie to nie śmieszy. Zresztą po co się wysilać, skoro Klich już dowodzi, że istoty to nie zmienia, bo generał Błasik w kabinie był. W domyśle więc pilotów przynajmniej płoszył…

Wszystko to (drobiazgów typu kryzys strefy Euro, urlop premiera Milionów Polaków^TM, zakończona wielkimi wydatkami polska  prezydencja, czy coraz śmielsze ceny paliw nie licząc), jakoś nie potrafi mnie wzruszyć. Wydaje mi się po prostu, że zobojętniałem. Dotarła do mnie chyba beznadziejność naszego położenia. Wprawdzie nigdy nie byłem przesadnym optymistą, ale też potrafiłem odsunąć gdzieś na bok pesymizm. Teraz jednak coraz ciężej jest mi się na to zdobyć. Zwyczajnie kiepsko widzę przyszłość naszego nadwiślańskiego kraiku. A najgorsze w tym wszystkim jest, że odpowiedzialnym za to „cudotwórcom” możemy najwyżej skoczyć.

Biorąc więc pod uwagę, że pracę zarobkową zaczynamy mając średnio 22 lata, osiągnąwszy odpowiedni wiek powinniśmy mieć za sobą tylko bagatelne 45 lat odkładania na ZUS.  Naprawdę niewiele, bo czymże jest przerywane nieustającymi świętami, urlopami i chorobowymi niecałe pół wieku obijania się za biurkiem lub z łopatą wobec obietnicy wyższych niż dotąd emerytur wypłacanych już w 67 roku życia szczęśliwych Polaków?

Gdy dodatkowo uświadomimy sobie, że 79 i 86 lat to tylko statystyka, zatem na pewno znajdzie się wielu takich, którzy poszaleją i pobiją ten rezultat widzimy wyraźnie, że podnosząc wiek emerytalny rząd w gruncie rzeczy uchyla nam nieba przyjmując na siebie nie byle jakie ryzyko.

Oczywiście zawsze znajdą się malkontenci twierdzący, że jak na razie żyjemy przeciętnie tylko 71 i 80 lat i nawet gdybyśmy jakimś cudem w 2020 zrównali się z obecnymi Japończykami, to i tak tyranie do 67 roku po to, żeby być może dostawać trochę więcej złotych przez góra naście lat jest niespecjalnie kuszące, to takiemu myśleniu musimy powiedzieć stanowczo „nie!”.

Nie po to nasz kraj się rozwija i jest wzorem dla innych krajów, które rozwijają się trochę mniej, żeby teraz nagle przyhamował tylko dlatego, że nie chcemy podzielić się ze społeczeństwem owocami pracy, którą dzięki zdobyczom socjalizmu będziemy mogli wykonywać wydajniej dłużej niż dotychczas.

Zwłaszcza, że nikt nie oczekuje, że będziemy robić to za darmo.

Rząd obiecuje w zamian wyższe emerytury, więc tylko czekać na doniesienia w jamajskiej prasie, że na myśl o szastających kasą staruszkach z Polski, właściciele kurortów na Teneryfie już teraz zacierają ręce.

Filed under: dywagacje, Internet, lewica, media, polityka, Polska, społeczeństwo, słabe, ustroje ]]> http://dzierzba.wordpress.com/2011/12/28/drudzy-japonczycy/feed/ 0 dzierzba http://dzierzba.wordpress.com/2011/12/16/czas-na-ruch-lewicy/ http://dzierzba.wordpress.com/2011/12/16/czas-na-ruch-lewicy/#comments Fri, 16 Dec 2011 08:43:48 +0000 dzierzba http://dzierzba.wordpress.com/?p=1999 ]]> Zastanawiam się, jak mogłaby nazywać się nowa partia, która powstałaby z połączenia Sojuszu Lewicy Demokratycznej i Ruchu Palikota. Gdy odrzucę różne obraźliwe lub przynajmniej złośliwe określenia, dochodzę do wniosku, że prozaiczny „Ruch Lewicy” byłby może i mało oryginalnym, ale jednak w swej prostocie dość dobrym rozwiązaniem. Łącząc elementy poprzednich szyldów tchnąłby świeżością sprawiając, że Miliony Polaków^TM stałyby się najpierw zaintrygowane, a później zachwycone. Szybki sondaż dla Gazety i już wiedzielibyśmy, że ku zaskoczeniu części politologów, poparcie dla Ruchu Lewicy ma silne tendencje zwyżkowe i gdyby wybory odbyły się dzisiaj, okupowana dotąd przez PiS pozycja wicelidera mogłaby być zagrożona.

Piszę o tym, ponieważ takie „przetasowanie” na scenie politycznej wydaje mi się dość prawdopodobne. SLD potrzebuje „świeżości” Palikota, Palikot natomiast nie może wzgardzić doświadczeniem i koneksjami starych towarzyszy. Połączenie tych elementów skutkowałoby powstaniem tworu wręcz doskonale gospodarującego kusząco szeroki wachlarz elektoratu. Od podstarzałych sierot po „Trybunie”, poprzez czytelników „Faktów i Mitów”, aż po jaraczy blantów głosujących ostatnio na Palikota żeby pokazać faka babci i starej.

Co również ważne, hipotetyczny „Ruch Lewicy” mógłby odcinać się zarówno od Millera, jak i od Palikota. Identycznie, jak z wielkim powodzeniem Platforma czyniła w stosunku do tego drugiego. Tym sposobem dość łatwo byłoby udawać „nową jakość na polskiej scenie politycznej”. Polacy zdają się uwielbiać takie zagrania. Ponadto – i to jest moim zdaniem najistotniejszy argument przemawiający za takim połączeniem – partia rządząca zyskałaby solidnego koalicjanta. Znacznie lepszego niż Ruch Palikota i SLD z osobna. Obie partie oczywiście już teraz mniej lub bardziej jawnie popierają PO, ale po pierwsze szkodzi to jej w przydatnym czasem zgrywaniu się na partię konserwatywną, a po drugie PiS doskonale sprawdza się w charakterze głównego wroga i hamulcowego Wielkich Reform. Nie potrzeba więc mnożyć opozycjonistów, skoro jeden tak świetnie się sprawdza.

Wszystko to sprawia, że z niecierpliwością oczekuję tej fuzji. W obliczu wyższej konieczności dziejowej, jaką jest bezwzględne poparcie dla federacyjnych przemian wewnątrz UE, należy skupić się na tym, co łączy, a nie dzieli. A widać wyraźnie, że w tej kluczowej sprawie Tusk, Miller i Palikot grają w tej samej drużynie.

Filed under: dywagacje, Internet, koalicje, lewica, media, political-fiction, polityka, Polska, sejm, sojusze, społeczeństwo, słabe ]]> http://dzierzba.wordpress.com/2011/12/16/czas-na-ruch-lewicy/feed/ 0 dzierzba http://dzierzba.wordpress.com/2011/12/13/jednoczaca-ponad-podzialami-troska/ http://dzierzba.wordpress.com/2011/12/13/jednoczaca-ponad-podzialami-troska/#comments Tue, 13 Dec 2011 07:30:59 +0000 dzierzba http://dzierzba.wordpress.com/?p=1994 ]]> Co łączy prezesa Młodzieży Wszechpolskiej⁽¹⁾, lidera Solidarnej Polski⁽²⁾, felietonistę m.in. Naszego Dziennika⁽³⁾, dziennikarza Wyborczej⁽⁴⁾ oraz ogólniej odpowiedzialnego za główne wydanie Wiadomości?^(1,2). Oczywiście troska o to, aby w rocznicę wprowadzenia Stanu Wojennego sympatykom Prawa i Sprawiedliwości przypadkiem nie umknęło, że patriotyzm prezesa ich ulubionej partii może budzić wątpliwości.

Wyżej wymienieni, na pewno powodowani dbałością o tych obywateli, którzy mienią się patriotami, a w naiwności swej są o krok od popełnienia fatalnego błędu maszerowania z Jarosławem Kaczyńskim, niespodziewanie zgodnie poczuli się w obowiązku przypomnieć, że  ratyfikowanie przez śp. Prezydenta Kaczyńskiego i generalnie poparte przez PiS Traktatu Lizbońskiego jednak nie do końca musiało być wielkim sukcesem jednoczącej się z Europą Polski.

To znaczy nie do końca tak, bez przesady. Tego typu poglądy głoszą tylko ci najbardziej radykalni. Faktem jednak jest, że zdaniem części środowisk, które wypadałoby uznać za prawdziwie prawicowe i patriotyczne, środowiska prawdziwie prawicowe i patriotyczne nie poparłyby tego dokumentu za żadne skarby i trzeba o tym pamiętać. Skoro więc PiS poparł, zrozumiałymi stają się wątpliwości, czy aby na pewno skupia on środowiska prawdziwie prawicowe i patriotyczne.  Tym samym, czy Jarosław Kaczyński ma faktycznie moralne prawo stać na czele marszu w obronie niepodległości?

Widać więc wywraźnie, że sprawa jest poważna. Już dziś 13 grudnia. Marsz Niepodległości i Solidarności tuż-tuż. Planujący wziąć w nim udział powinni zatem dobrze się zastanowić, czy uczestnicząc w nim nie wykażą się mimowolnie nieroztropnie rozumianym patriotyzmem. Skoro takie tuzy, jak Winnicki, Kurski, Michalkiewicz i Żakowski zgodnie ostrzegają, może jednak lepiej zostać w domu i oglądać jak zawsze misyjną telewizję?

^_____
(1)Główne wydanie wiadomości z 12.12.2011 (od 02:37) „13 grudnia jest kiepską datą, do tego by Jarosław Kaczyński świętował niepodległość, walczył o niepodległość, ponieważ właśnie ta data jest związana z podpisaniem Traktatu Lizbońskiego” /Robert Winnicki, prezes Młodzieży Wszechpolskiej/

⁽²⁾Główne wydanie wiadomości z 12.12.2011 (od 02:53) „Jeżeli 4 lata temu tak znacząco samemu obniżyło się międzynarodową pozycję Polski w Traktacie Lizbońskim, to dzisiaj demonstrowanie na ulicach Warszawy może wyglądać na takie zakrzykiwanie wyrzutów własnego sumienia.” /Jacek Kurski, eurodeputowany, lider Solidarnej Polski/

⁽³⁾„[Jarosław Kaczyński] Najwyraźniej liczy na to, że kiedy stanie na czele [Marszu w obronie niepodległości 13 grudnia br.], to już nikt nie ośmieli się pisnąć o poparciu przezeń Anschlussu w roku 2003 i traktatu lizbońskiego w roku 2008 – i tak dalej.” /Stanisław Michalkiewicz/

⁽⁴⁾„Jarosław Kaczyński też maszeruje nie całkiem tam, gdzie by chciał. Zapowiada, że nie zgodzi się na ratyfikację traktatu fiskalnego, który ratuje Europę i obiecuje powtórkę „marszu niepodległości” przeciw zacieśnieniu Unii. Polityczna i gospodarcza katastrofa wydaje mu się widocznie szansą na powrót do władzy.  Ale bardzo się myli. Gdyby integracja została zahamowana i do katastrofy rzeczywiście by doszło, nie Kaczyński by na tym skorzystał, lecz ci, którzy grożą mu „kulą w łeb” za to, że jego brat „zdradził Polskę”, podpisując traktat lizboński. Nawet gdyby całkiem pogrzebał pamięć swego brata i się od niego spektakularnie odciął.” /Jacek Żakowski/