Dzierzba ma zwyczaj nadziewania swych ofiar na kolce

Patriotyczne faux pas? [2009-11-11 10:08]

dzierzba — Wed, 11 Nov 2009 09:16:22 +0000

Nic nie zmieniło się od zeszłego roku.

Wtedy pisałem, że w 1918 cieszyliśmy się z odzyskania granic, a po dziewięćdziesięciu latach przebieramy nogami nie mogąc się doczekać, kiedy granice nie będą już nas krępowały.

Oczywiście żaden to paradoks, ale raczej zwyczajny fakt, na który przy okazji wchodzącego w życie Traktatu Lizbońskiego warto zwrócić uwagę. Zwłaszcza, że w sensie okolicznościowo-patriotycznym identycznie i bez skrępowania przy tych samych frazesach się nadymamy.

A przecież okoliczności są zgoła odmienne już na pierwszy rzut oka i nie potrzeba wcale uruchamiać niemodnej, narodowo-wyzwoleńczej retoryki, by to zauważyć.

Zwyczajnie.

W 1918 roku Polska wróciła na mapę Europy, a ponad dziewięćdziesiąt lat później staje się częścią składową nowego podmiotu o nazwie Unia Europejska i jej granice na pewno nie są już tym samym. Po prostu, odwracając sytuację, gdyby kiedyś Polska miała wyodrębniła się z Unii, wtedy moglibyśmy dopatrywać się analogii z rokiem 1918.

W tej chwili jednak robimy coś dokładnie odwrotnego. I chociaż nie mamy pewności, jak eksperyment ten się zakończy, z całą pewnością jakiś obszar niepodległości oddajemy, a nie go powiększamy.

Tyle oczywiste chyba obserwacje.

Pozostaje więc jeszcze tylko pytanie, czy w obliczu takich zmian, obchodząc hucznie oficjalnie „Narodowe Święto Niepodległości” jakiegoś faux pas przypadkiem nie popełniamy.
Myślę, że dość szybko się o tym przekonamy.

Posted in dywagacje, historia, polityka, polityka zagraniczna, Polska, UE, święta

Rosja dożynającym watahy łaskawa [2009-11-10 10:39]

dzierzba — Tue, 10 Nov 2009 09:54:00 +0000

Kamień spadł nam z serca.

Już nie tylko sam zainteresowany, ale co ważniejsze również źródło porażającej wiadomości zaprzeczają, że Radosław Sikorski apelował do Amerykanów o rozmieszczenie w Polsce ich sił zbrojnych z myślą o obronie przed ewentualną rosyjską agresją.

Nic z tych rzeczy.

Okazuje się, że przypisanie Radkowi tak nieroztropnych słów wynikało z… niepoprawnej pracy reportera agencji Interfax. Ta bije się teraz w pierś i ofiarę paskudnego, choć przecież niezawinionego błędu przeprasza. Zupełnie pomijając przy tym, że fałszywy przekaz poszedł w świat i nie wszystkich oburzonych Rosjan dementi musi przekonać. Ale trudno, tak to w świecie mediów niestety bywa.

Najważniejsze, że nie ma już niedomówień, a polski MSZ przyjął przeprosiny i sprostowanie rosyjskiej agencji z zadowoleniem.

Chociaż nie do końca. Tylko na pierwszy rzut oka tak się może wydawać.

Istotniejsze wydaje się, że rosyjski Minister Spraw Zagranicznych Siergiej Ławrow od początku niedowierzał doniesieniom Interfaxu ponieważ zna szefa polskiej dyplomacji, który zawsze robił na nim wrażenie człowieka “mającego doświadczenie i rozumiejącego procesy zachodzące w Europie”.

Zresztą nie oszukujmy się. Od początku niepotrzebne było całe to zamieszanie. Jak ktokolwiek rozsądny mógł w ogóle pomyśleć, że członek rządu „Naszego człowieka w Warszawie” potrafiłby serio takie głupoty opowiadać?

Posted in polityka, polityka zagraniczna, Polska

Rola Polski w świecie wzrasta [2009-11-06 15:02]

dzierzba — Fri, 06 Nov 2009 14:10:07 +0000

Miłościwie nam coś tam, coś tam, Mąż Stanu, dumny kawaler orderu „Słońce Peru”, pomysłodawca nowatorskiej w skali Globu Polityki Miłości, pryncypał Palikota i świńskiej grypie się niekłaniającej Minister Kopacz, człowiek niebanalnej dykcji, urody i multum różnych, w przyszłości przez hagiografów na pewno starannie wymienionych i z należnym pietyzmem opisanych zalet, stwierdził dzisiaj rezolutnie, że w sprawie Gazociągu Północnego rząd będzie analizował wszystkie możliwości, lecz nie na zasadzie jałowej awantury, ale skutecznego działania.

Dodatkowo, chcąc chyba dać jasno do zrozumienia, że z nami nie ma żartów i, że nie jesteśmy jakimiś głupkami dodał, że widzimy zarówno kontekst ekonomiczny, jak i polityczny tego przedsięwzięcia.

Poza tym, jeżeli chodzi o Skandynawów i ich zgodę – z naszj strony zero zaskoczenia. W sumie chyba od początku wiedzieliśmy, że nie będą blokowali na złość, czy ze względów politycznych.
My w każdym razie my pretensji nie mamy.

Najważniejsze i warte podkreślenia jest, że Gazociąg musi budzić opór części krajów UE i my-Polacy, o tym (przymusie oporu) im przypominamy.

Na razie jednak, tutaj nasz pragmatyzm, profesjonalizm i nieprzejednanie widać jak na dłoni, zwracamy uwagę, że rura powinna być zakopana odpowiednio głęboko. Tak, żeby statki mogły swobodnie pływać po Bałtyku! W przeciwnym razie nasz porty mogą przestać się rozwijać! Na to nie ma naszej zgody! Non possumus i tak dalej!

Jeżeli chodzi o to ostatnie: „stanowisko polskiego rządu zostało przedstawione niemieckiej stronie i rozmowy trwają.”

Poza tym jesteśmy krajem poważnym i szanowanym.

Posted in dywagacje, polityka, polityka zagraniczna, Polska, społeczeństwo, UE

Krzyż nie pod sufitem [2009-11-04 09:55]

dzierzba — Wed, 04 Nov 2009 09:04:34 +0000

Pewna Włoszka fińskiego pochodzenia pożaliła się, że krzyże w szkolnej klasie rażą jej uczucia. Ponieważ jednak skarga dotkniętej kobiety nie przyniosła od razu oczekiwanego efektu i kłując w oczy krzyż ciągle wisiał, pani ta zwróciła się do wyższych instancji.

Musiało upłynąć aż dziewięć długich lat i dopiero teraz Europejski Trybunał Praw Człowieka w Strasburgu przyznał zdeterminowanej kobiecie rację: Krzyże wprawdzie mogą, ale jednak nie do końca, wisieć w klasie.

Nie chcę teraz wnikać, po czyjej stronie jest racja.
Mam wprawdzie swoje zdanie, ale ważniejsze są moim zdaniem fakty. Te nieubłaganie przedstawiła w tekście ”Krzyż nie pod przymusem“ pani Ewa Siedlecka z Wyborczej.

Poniżej przedstawiam jej krótki tekst rozbity na pojedyncze zdania.

Mój komentarz to tylko dodatek. Nie upieram się, że mam rację.

“Wyrok Trybunału w Strasburgu w sprawie Lautsi przeciw Włochom nie musi oznaczać zakazu wieszania krzyży w klasach.”

Wniosek: Nie musi oznaczać zakazu, ale przecież w pewnych okolicznościach może.

“Oznacza natomiast zakaz tworzenia sytuacji przymusowej, w której uczeń, czy jego rodzice, albo muszą tolerować krzyż w klasie, albo zrezygnować z nauki w szkole.”

Wniosek: Jak wyżej. Szkoła musi zdjąć krzyż, jeżeli uczeń lub jego rodzice uznają, że ten ich razi.

“Strasburg uznał, że w takiej sytuacji prawo do wolności sumienia i wyznania kogoś, czyje uczucia obecność krzyża rani, jest ważniejsze, niż to samo prawo tego, który chce wyrażać swoje przekonania religijne przez obecność krzyża.”

Wniosek: Jak wyżej. Wolność sumienia i wyznania może być tolerowana pod warunkiem, że nie manifestuje się jej w sposób, przeszkadzający komuś, kto akurat takiej jej formy nie podziela.

“Tak więc państwo, w świetle tego wyroku, ma obowiązek zapewnić w takiej sytuacji możliwość uczenia się w szkole bez krzyża.”

Wniosek: Jak wyżej. Szkoła musi zdjąć krzyż, jeżeli ktoś będzie się tego domagał.

“A włoskie szkoły nie mogą już powoływać się na zwyczajowe prawo wieszania krzyży w szkołach, czy argumentować, że krzyż wcale nie jest symbolem religijnym, ale patriotycznym, więc wolności sumienia nie narusza.”

Wniosek: Jak wyżej, Nie ma sensu podskakiwać i kombinować, bo sprawa jest przesądzona.

“Nota bene podobny wyrok – że krzyż jest symbolem historycznym i martyrologicznym – wydał w 1998 r. Sąd Apelacyjny w Łodzi oddalając skargę na obecność krzyża w sali obrad Rady Gminy.”

Wniosek: Ponad dziesięć lat temu w Polsce sądzono inaczej, ale na przykładzie Włoch widać wyraźnie, że czasy jednak się zmieniają.

“Wyroki Trybunału w Strasburgu tworzą standard rozumienia praw i wolności zawartych w Europejskiej Konwencji Praw Człowieka.”

Wniosek: Jak wyżej. Wypada pożegnać się z mrzonkami, że w Polska jest wyjątkiem i krzyż w miejscach publicznych nadal będzie mógł w majestacie prawa ranić uczucia niewierzących.

“Dlatego można się na nie powoływać we wszystkich krajach Rady Europy, a więc i Unii Europejskiej. Także w Polsce.”

Wniosek: Jak wyżej. Tak więc, jeżeli już naprawdę musicie, zostawcie lepiej swoje krzyże w domach.

“Gdyby więc u nas ktoś znalazł się w sytuacji przymusowej: albo nauka w klasie z krzyżem, albo zmiana szkoły połączona z trudnościami, wyrzeczeniami i obciążeniami czy nawet rezygnacja ze szkoły w ogóle – to mógłby się skutecznie powołać na ten wyrok przed władzami szkoły czy polskim sądem.”

Wniosek: Czekamy na pierwszego ochotnika. Gwarantujemy, że dla opisu zmagań o prawo do nieoglądania krzyża w szkołach, urzędach, miejscach pracy nie pożałujemy szpalty, a pewnie też i w zaprzyjaźnionej stacji czasu antenowego.
Wszyskich chętnych zapraszamy.
Witamy w Zjednoczonej Europie!

Posted in dywagacje, lewica, media, polityka, Polska, społeczeństwo, słabe, UE

Mapa drogowa nie tylko dla tarczy antykorupcyjnej [2009-10-28 07:22]

dzierzba — Wed, 28 Oct 2009 06:29:15 +0000

Zdobyłem się dzisiaj na wysiłek myślowy i pokonując wrodzoną niechęć do tego typu aktywności wykoncypowałem, że Ojczyzna potrzebuje mapy drogowej dla nowych dróg rozwoju, który na użytek tej notatki oralnym nazwałem.

Mam tutaj na myśli podręczny zestaw słówek kluczy tudzież wytrychów mogących trwale dobrać się do tak zwanej świadomości zbiorowej i spowodować, że rządzące elity oszczędniej, ale jednocześnie pełniej przekażą nam, czym jako naród aktualnie się emocjonować się mamy.

Istnieje już bowiem mapa drogowa dla wszystkiego właśnie, tarcza antykorupcyjna, lokomotywa wyborcza, karuzela stanowisk, przyjazne państwo itp., ale co dalej? Co z innymi, nienazwanymi jeszcze stosownie aktywności naszej obszarami?

Chcąc wypełnić tę niszę poniżej przedstawiam listę zlepków słownych z przykładowymi zastosowaniami. Odpowiednio promowane sprawią, że będzie żyło się nam lepiej, a przynajmniej nigdy nic nie będzie już takie same.

“Stworzymy specjalną grupę posłów, którzy dzień po dniu, godzina po godzinie, minuta po minucie, sekunda po sekundzie; każdą, ale to każdą wolną chwilę swojego sejmowego życia poświęcą pisaniu niezbędnych dla dobra kraju ustaw. Będzie to tak zwany szybkowar ustawowy i my go naszym entuzjazmem do czerwoności rozgrzewamy.”

“Władza nie może żyć w oderwaniu od ludzi i ich problemów. Projekt książki telefonicznej dla dialogu z masami pozwoli nam pełniej poczuć, że wszyscy jesteśmy tacy sami.”

“Często jest tak, że głęboko mądre i dobre pomysły stygną w kontakcie z natury rzeczy chłodną administracją. Chcąc temu zapobiec musimy pomyśleć o wymiennikowni ciepła pomysłów, która podtrzyma gorącą atmosferę i uchroni nas przed tymi niezamierzonymi stratami.”

“Nie może być tak, że komisje pracują w oderwaniu od siebie sprawiając, że pomimo nieocenionych zalet szybkowaru ustawowego w pośpiechu potykamy się o własne nogi. Sznurówka legislacyjna sprawi, że stabilniej wiążąc ze sobą pozornie odległe sprawy, pewniej odmierzać będziemy miarowe kroki w kierunku zrównoważonego rozwoju.”

“Projekt czapki z daszkiem dla armii jest krokiem milowym w dziedzinie bezpieczeństwa naszych chłopców z karabinami. Już nigdy ostre słońce nie będzie przeszkodą w precyzyjnym celowaniu i miotaniu granatami.”

“Czubek własnego nosa widzi ten, kto boi się marzeń. My wybraliśmy przyszłość i głęboko wierzymy, że miłość tam nas poprowadzi. Ta kolejka linowa dla górnolotnych celów i szczytów kompetencji ma być platformą pośredniczącą w tej drodze ponad otchłaniami.”

“Nie jest tak, że ciągle jesteśmy na fali. Są tacy, którzy chcą zabrać nam wiatr z żagli i sprawić, że nasz galopujący hals prosto do przodu zamieni się w taniec świętego Wita z zygzakami. Dlatego też bocianie gniazdo dla bezpieczeństwa ostrzeże nas odpowiednio wcześniej przed wszelkimi wrogimi zakusami.”

“Pasek klinowy dla alternatora pomysłów jest nowatorskim w skali Europy projektem napędzającym przemianę kapitału ludzkiego w wymierne, głęboko potrzebne wszystkim inicjatywy typu: „ręka rękę myję”, „ty mnie podrap, a ja cię też podrapię”, „na wazelinie wypłynie” itd.”

“Jestem głęboko przekonany, że w obliczu licznych oskarżeń ze strony byłego szefa CBA, rozpostarcie nad rządem swoistego parasola antypomówieniowego jest autentyczną koniecznością.”

“Będący efektem bizantyjskiego rozpasania poprzedniej ekipy deficyt finansów państwa jest faktem. Stąd deska do krojenia dla budżetu, gdzie bezpiecznie i mądrze będziemy mogli przygotować projekt przyszłorocznej ustawy.”

“Inspirowane przez wiadome siły niepokoje społeczne wymagają stanowczych działań. Ten kaftan bezpieczeństwa dla protestujących uchronić ma ich przed tak bezsensownymi i autoagresywnymi zachowaniami.”

“W obliczu coraz pełniejszej integracji europejskiej, czopek wazelinowy dla higieny relacji między naszymi organami sprawi, że będziemy mniej tą nową konfiguracją na arenie międzynarodowej skrępowani.”

Posted in definicje, dywagacje, fun, Internet, media, parodia, społeczeństwo

El jak reforma językowa [2009-10-24 10:49]

dzierzba — Sat, 24 Oct 2009 08:57:41 +0000

Wiadomo, że nieładnie śmiać się z czyichś wrodzonych i niezamierzonych odstępstw od obowiązującego wzorca urody. Wyjątkiem są tylko osoby oficjalnie i z namaszczeniem nielubiane. Tutaj medialny sawółar wiwr nie jest aż tak restrykcyjny.

Dlatego też skromny wzrost Kaczyńskich tudzież budowa ciała Gosiewskiego śmieszą i bawią w sposób niewstydliwy i zdrowy, ale już drwiny na przykład z wady wymowy naczelnego Wyborczej lub specyficznego wymawiania er przez Premiera są prymitywnymi dowcipami, którymi brzydzi się każdy normalny Europejczyk młody.

Nie ma co się co na to oburzać. Jest to tak zwany relatywizm postępowy.

W każdym razie faktem pozostaje, że nie wszyscy rozumieją z kogo wypada, a z kogo absolutnie nie wolno się śmiać.

Przypomniałem sobie o tym słysząc niedawno opinię, że Donald rera i powinien udać się do logopedy. Zrobiło mi się wtedy bardzo przykro i zastydzony pomyślałem, że należałoby coś z tym zrobić.

Ponieważ jednak dawno już zrozumiałem, że zgodnie z przysłowiem będącym mądrością narodu, mądry musi ustąpić głupszemu, doszedłem do wniosku, że wyjście jest tylko jedno:

To premier musi zrezygnować z er, bo prymityw siebie przecież nie zmieni.

Początkowo zadanie wydało mi się trudne, a wręcz absurdalne, ale przekonałem się, że to tylko pozory. Odrobina wysiłku (tu na przyszłość niezastąpieni byliby Młodzi Demokraci, którzy po godzinach mogliby wystąpienia swego pryncypała w ramach czynu partyjnego cyzelować) i każde przemówienie premiera można w ten prosty sposób przerobić.

By nie być gołosłownym, poniżej przedstawiam dowód, że tak się da.
Głębko wierzę, że warto. Bo chociaż niektóre zdania wydać się mogą dość siermiężne i mało zrozumiałe, to nie o merytorykę przecież tu chodzi, ale o dobro Polski, a więc po pierwsze i zrozuniałe, również o dobro naszego Pana Premiera.

ORYGINAŁ	TEKST ELEKTOLATOWI MILSZY
Drodzy Rodacy! Panie Marszałku! Panie Marszałku Senatu! Posłanki i Posłowie! Drodzy Goście! Chciałbym moje expose zacząć od kilku słów refleksji osobistej. Chciałbym podzielić się z Państwem, tu na tej sali, ale także ze wszystkimi naszymi rodakami, wielkim poczuciem dumy i satysfakcji, że po raz kolejny Polacy, tym razem 21 października, pokazali, że chcą i potrafią wziąć na siebie odpowiedzialność za losy Ojczyzny.	Kochani Współplemieńcy! Panie od stukania laską tutaj i Panie od stukania laską w Senacie! Posłanki i Posłowie! Kochani Goście! Chciałbym moje expose zacząć od kilku słów z myśli osobistej. Chciałbym podzielić się z Państwem, tu na tej sali, ale także ze wszystkimi naszymi współplemieńcami, wielkim poczuciem dumy i satysfakcji, że znowu Polacy, w tej chwili, dzień po dniu dwudziestym miesiąca dziesiątego, pokazali, że chcą i umieją wziąć na siebie odpowiedzialność za losy Ojczyzny.
Panie Marszałku! Wysoka Izbo! Zebraliśmy się w polskim Sejmie tego popołudnia, żeby przyjąć kapitulację Jarosława Kaczyńskiego.	O Panie zasiadający w tym ozdobnym fotelu z gustownym wezgłowiem! Wysoka Izbo! Zeszliśmy się w polskim Sejmie tego popołudnia, żeby wziąć kapitulację od jednego z dwóch identycznych synów swojego ojca, nie Lecha, tylko tego innego.
Jeśli wszyscy w Polsce widzą, każdego dnia, że w ruinie, w gruzach legł propagandowy projekt Solidarnego Państwa w wydaniu PiS, to, to byłby wystarczający powód, abyście podali się do dymisji i powiedzieli przepraszam i dali święty spokój Polakom. To jest wystarczający powód, abyśmy rozwiązali dzisiaj Sejm.	Jeśli wszyscy w Polsce widzą, każdego dnia, że w pozostałościach bo zniszczonych budowlach nie tylko mieszkalnych legł dla efektu wymyślony pomysł empatycznego państwa w wydaniu PiS, to byłby spełniający wszystkie wymogi powód, abyście podali się do dymisji i powiedzieli Entszuldigen i dali święty spokój Polakom. To jest powód, więcej niż taki se, abyśmy odesłali w niebyt ten Sejm.
Ja wierzę w to, że Polska z tego wyjdzie. Jak bym nie miał tej wiary, bym się podał do dymisji. Jeśli stracę wiarę w to, że mój rząd Polskę przeprowadzi przez to wzburzone morze, nie będę czekał ani jednego dnia. Macie to jak w banku.	Ja jestem głęboko pewien, że Polska z tego wyjdzie. Jak bym nie miał tej nadziei, bym się podał do dymisji. Jeśli zagubię nadzieję, że moi chłopcy Polskę uniosą ponad tymi szalejącymi falami, nie będę czekał ani jednego dnia. Macie to jak w banku.
To moja obsesja i powtórzę to jeszcze raz, że też jesteśmy gotowi do wyrzeczeń […]Jakie będziemy mieli prawo mówić do ludzi, że “razem musimy oszczędzać”, skoro nie możemy oszczędzić na sobie. Moralne prawo do tego, aby mówić, jak wychodzić z kryzysu będą miały tylko te partie, które się zrzeczą dotacji	To moja obsesja i znów powiem to samo, że też jesteśmy gotowi do poświęceń. Jaki będziemy mieli mandat mówić do ludzi, że „wspólnie musimy oszczędzać”, jeżeli nie możemy oszczędzać na sobie. Wynikającą z czegoś innego niż kodeks zgodę aby mówić, jak wychodzić z chwilowego spodku stopy życiowej, będą mieć tylko te podmioty występujące w Sejmie, co nie wezmą dotacji.
W Polsce jest tak, jak w każdym innym praworządnym kraju. To nie szef służb odwołuje premiera, to premier odwołuje szefa służb	W Polsce jest tak, jak w każdym innym miłującym kodeksy skupisku ludzi. To nie szef służb odwołuje stojącego ponad innymi członkami gabinetu, ale to sam ten, co ponad odwołuje szefa służb
Zafundowaliście w imię rewolucji moralnej, zafundowaliście polskiej szkole wicepremiera Giertycha, zafundowaliście polskim rolnikom wicepremiera Leppera, zafundowaliście Polsce prokuratora Kaczmarka ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji. Dzisiaj udajecie, że ci panowie nie mają z wami nic wspólnego.	Zafundowaliście w imię gwałtownych zmian w dziedzinie ludzkich zachowań, zachowaliście w te imie polskiej szkole kolejnego po będącym na czele osób u władzy szefa Ligi Polskich Familii, zafundowaliście polskim chłopom na takim samym stanowisku tylko od czego innego będącego Leppe (kaszlnięcie), zafundowaliście Polsce mającego pieczę nad sądami człowieka, co jego nazwiska nie powiem specjalnie, tego nie tylko od dotyczących tego co państwo ma w sobie zadań. Dzisiaj udajecie, że ci panowie nie mają z wami nic wspólnego
ITD	ITD.

PS W kontekście ostatnich wydarzeń z Mirem, Grzesiem i Zbychem, jako mogącego wzbudzić niepotrzebne i podłe skojarzenia ludzi małych, ostatniego przykładu prosimy raczej nie powtarzać.
Pamiętajmy – dobro Polski, to po pierwsze dobro Kochanego Premiera!

Posted in dywagacje, fun, media, parodia, słabe

“Mario Musi Odejść” [2009-10-20 12:26]

dzierzba — Tue, 20 Oct 2009 10:33:59 +0000

Tekst inspirowany wiadomością:
http://news.money.pl/artykul/pitera;stworzy;raport;o;aferze;hazardowej,155,0,547995.html

Scena I

Mario budzi się zlany potem. „Jestem nieskuteczny! Skarcą mnie!” – krzyczy przerażony. „Muszę koniecznie wykręcić jakiś numer ekipie altruistycznych filantropów premiera Tuksa. Upupię ich” już trochę spokojniej mówi dalej do siebie. Ciągle w piżamie z logiem CEbEa i haftowaną złotą kaczuszką zasiada przy biurku pełnym tajnych schowków, zapadek i szuflad z podwójnym dnem. Ssąc palucha pogrąża się w myślach.

Scena II

Mario długo odpina pas utrzymujący dwa kolty kaliber 44 na jego biodrach. Powoli wysypuje kule dum-dum. Nieobecny wzrok wbija gdzieś ponad stół. Tam wisi plakat „Polskiego Hydraulika”. Wzdycha do siebie:
„Ach, jakżeby pomógł w bałamuceniu naiwnych biurw, gdyby tylko wstąpił do naszych służb…”
Sięgając ręką pod biurko opuszkami palców wyczuwa wypukłości na umieszczonych tam specjalnych czcionkach. Wciskane kolejno układają się w ciąg znaków: A*J*L*A*W*P*I*S.
Wtedy z trzaskiem odrywa się styropianowy kaseton z orłem w koronie i z sufitu zjeżdża niepozorne kartonowe pudełko. Otwiera je i wyjmuje ruletkę. Zamiast cyfr widnieją na niej powycinane z gazet zdjęcia prominentnych polityków PęŁo. Kręcąc uchwytem w kształcie kaczych łapek obserwuje łakomie, jak kulka z wygrawerowanym obliczem Jarka lub Lecha zatrzymuje się przy sympatycznym obliczu Zbycha. Mario zaciera ręce i obraca kołem jeszcze raz. „Miro?” Jest wyraźnie zawiedziony, fuka. „Nic, trudno, widocznie tak musi być”.

Poprawiając krawat wychodzi. Wraca. Wyciągnięty ze skarpetki miniaturowy pistolet, z klapy marynarki paralizator i wykręcony z ust złoty ząb-implant z superczułym mikrofonem chowa z wyraźnym żalem do odkręcanej nogi stołu. „Będą mnie przecież przeszukiwać. Paranoicy!” Śmiejąc się histerycznie zatrzaskuje za sobą drzwi.

Scena III

Widzimy Maria spluwającego przed kancelarią premiera. Przebiera nerwowo nogami, waha się, cofa, wreszcie wchodzi.

W tym samym czasie D. Tuks kończy nalewanie gorącego mleka do kubków rozentuzjazmowanych dzieciaków goszczących w jego kancelarii. Śmiejąc się myje starannie dłonie, wyciąga z podręcznej apteczki gumowe rękawiczki jednorazowe, zakłada je i zbiera kolejno tłuste kożuchy. Zbliżenie na szczere i radosne, ozdobione wąsami z mleka oblicza. Wtem słychać rąbanie w drzwi.

Nieczekając na zaproszenie wchodzi Mario.

Premier rozkłada szeroko ręce, jak gdyby chciał ochronić młodzież. „Proszę, idźcie już” – szepcze i bezradnie wzdycha. Dzieci uciekają w popłochu. Zbliżenie na rozlane mleko.

Scena IV

[Utrzymana w konwencji kina niemego. W tle "Etiuda Rewolucyjna" Chopina]

Widzimy marszczącego groźnie brwi premiera. Przed nim na baczność Grześ, Miro i Zbych. Mężczyźni prawą dłoń trzymają na sercu, lewą podniesioną do góry. Ich usta układają się wyraźnie w sylabizowane PRZY-SIĘ-GA-MY! Ufne oczy premiera zdają się pytać: „Aby na pewno?”. Panowie zgodnie biją się w pierś: „Jak bum-bum!” Wszyscy czterej padają sobie w objęcia. Po twarzy Zbycha spływają łzy. [Cięcie]

Scena V

[Również utrzymana w konwencji kina niemego. W tle słychać mlaskanie i siorbanie kogoś jedzącego lub pijącego coś łapczywie]

Mario kłania się w pas i z namaszczeniem całuje ozdobioną olbrzymim sygnetem krótkopalczastą dłoń Lecha lub Jarosława. Ten po ojcowsku głaszcze jego głowę. Siadają blisko siebie na kanapie. Spod ich pośladków w ostatniej chwili ucieka przeraźliwie miaucząc wystraszony kot. Lech lub Jarek sięga do barku. Widać tam prawdziwą baterię malutkich, kolorowych buteleczek. Jedną z nich opróżnia szybkim haustem. Wyraźnie pokrzepiony włącza radio. Na wyświetlaczu widać 89.0 FM.
Słychać: „…premier zdymisjonował dwóch…”
Lech lub Jarosław wyraźnie nie może opanować emocji. Podrywa się i łapie w dwa palce policzek Maria. Tarmosi nim łobuzersko. Panowie biorą się bod boki i tańczą chodzonego. Słychać ich złośliwy śmiech. Przerażony kot kuli się w kącie. [Cięcie]

Scena VI

Mario tupie nogami i krzyczy: „Zdymisjonował? Mnie? Patriotę? Tak się nie będziemy bawić! Nie, nie, nie!”.Sięga na półkę i ściąga z niej książkę z napisem: „Poradnik Detektywa – Amatora”. Regał obraca się odsłaniając schody prowadzące gdzieś w dół. Mężczyzna odwraca się jeszcze i krzyczy: „Ja tu jeszcze wrócę! Z katarem! Popamiętacie mnie!” Potyka się spadając. W tle słychać śmiech.

Scena VII

Scenografia jak z Ziemi Obiecanej. Ubrani na dziewiętnastowieczną modłę Grześ, Miro i Zbych idą śmiało przed siebie. W dłoniach dzierżą kieliszki z musującym płynem.

Grześ [zatrzymując się teatralnie]: Tak, ja nie mam nic, ty nie masz nic, on nie ma nic.

Miro [przystając]: To razem właśnie mamy tyle, w sam raz tyle, żeby…

Zbych [spocony ociera czoło, widać, że chce coś powiedzieć, gdy…].

…Niespodziewanie między nich wpada piłka-biedronka i tocząc się powoli zatrzymuje u ich stóp.

Wtedy zza drzew, ubrany w krótkie spodenki, uśmiechnięty serdecznie, wyłania się premier. Za nim Sławek, Stefan, Julia, Sebastian. Wszyscy ubrani na sportowo, radośni. Stają w rzędzie za Grzesiem, Mirem i Zbychem. Kładą im ręce na ramionach. W tle dwa jelonki skubią zieloną trawę, wiewiórki dzielą się orzeszkiem, niedźwiadek zlizuje z łapy miód. Wszyscy obecni odwracają się śmiało do kamery i wołając:
Na zawsze razem! Bo Polska zasługuje na cud!znikają w obłokach różowego dymu.

Napisy, cięcie, koniec już.

Przeczytali Państwo właśnie zarys scenariusza fabularyzowanego dokumentu tefauen pt. „Mario Musi Odejść”

Oparty na najnowszym raporcie Jólji Patery wyemitowany zostanie dzień przed ogłoszeniem ciszy wyborczej. Już teraz serdecznie zapraszamy!

Reżyseria: Agnieszka Chochlland

Patroni medialni: Gazeta Zaborcza, Ó-net, Kasino Polandia, Fundacja Beaty Sawiskiej „Zły dotyk agenta = łzy”, Centrum Szkolenia Kadr im. Senatora Masiaka.

Posted in dywagacje, fun, media, parodia, political-fiction

Socjalizm i śmierć [2009-10-19 19:34]

dzierzba — Mon, 19 Oct 2009 17:47:03 +0000

Hasło „Socjalizm albo śmierć!” ma się świetnie.

Jego propagatorzy oraz praktycy starają się wprawdzie sprawić wrażenie, że akurat tym razem będzie lepiej i jeżeli się uda czeka nas wszystkich lepsze życie, ale to wyłącznie pozory.
Faktem pozostaje, że nie tylko cele, ale też metody pozostały te same.
Znów obrót bębna walca zmierzającego w kierunku ustroju powszechnej szczęśliwości musi odbyć czyimś kosztem.

Chociaż faktycznie, blichtr jest nowy.

‘Maszyna, Która Robi „Mlask”’ jest dzisiaj nowocześniejsza. Przystrojona w jeszcze atrakcyjniejsze etykietki i super – skuteczne tuby nagłaśniając wydaje się poruszać teraz z wyjątkową lekkością i gracją. Nieprzyjemnego jęku wydobywającego się spod jej ciężkich kół już prawie nie słychać. Jest tylko medialny szum.

Wystarczy jednak chwila refleksji.

Gdy przyjrzymy się tej paradzie oszustów spokojnie zauważymy od razu, że pomijając otoczkę nowoczesności, mechanizm pozostał identyczny. Choć już bez rewolucyjnej retoryki, i gróźb. Ale nadal z ofiarami. Jak najbardziej namacalnymi.

Nic dziwnego – taka jest po prostu natura tego systemu, inaczej nie może być.

Tak samo było, jest i będzie. Kto nie jest z nami, ten przeciwko nam – Socjalizm albo śmierć!

Musi być trup.

Nieważne, że niewinny.

Antyludzka utopia jest pod tym względem sprawiedliwa. Nie dzieli ludzi na równych i równiejszych. Najwyżej wmówi wątpiącym, że to koszt postępu, zdobycz wolności.

Bo logika socjalizmu jest od jego początków niezwykle prosta:

Nieważne życie. Ważne, żeby lepiej żyć.

Posted in definicje, dywagacje, edukacja, lewica, media, polityka, Polska, społeczeństwo, ustroje

Dorszem ją! [2009-10-17 17:22]

dzierzba — Sat, 17 Oct 2009 19:11:08 +0000

Wczoraj wieczorem robiono sobie w tefałenie jaja z Wybitnej Tropicielki Afer Pitery.

I to nie byle jakie jaja, nawet dorsza i barokową nazwę jej stanowiska (Sekretarz Stanu w Kancelarii Prezesa Rady Ministrów – Pełnomocnik Rządu ds. Opracowania Programu Zwalczania Nadużyć w Instytucjach Publicznych) wyciągnięto.

Wydaje się więc, że pani Julia ‘To oburzające!’ Pitera może zostać w najbliższym czasie rzucona na pożarcie pleb…elektoratowi.

Jeżeli faktycznie tak się stanie, bardzo niedobrze, że nie ma trochę jaśniejszego przekazu wyprzedzającego i trzeba się domyślać oraz gdybać.

Na wszelki wypadek radzę więc już teraz – profilaktycznie i zapobiegawczo – tematu Pani Pełnomocnik Rządu od Tego i Owego nie poruszać!

Udawajmy po prostu, że jej nie ma, motyla noga! Dajmy sobie samym czas by dojrzeć do właściwej opinii. Ale na razie cicho-sza. Skupmy się na przykład na tym, że jeżeli teraz dziennikarzy podsłuchiwali, to co dopiero musiało dziać się za Kaczorów! Bezpieczniacy na pewno mieli urwanie głowy.

Dajmy zwyczajnie czas czasowi. A gdy się sprawa wyjaśni znów będzie wiadomo, jakie sądy o o Rzelaznej Jólji, my niezależni inteligenci z przekonaniem wypowiadamy.

Posted in dywagacje, media, polityka, Polska, społeczeństwo, słabe

Czeski Milijon [2009-10-17 08:12]

dzierzba — Sat, 17 Oct 2009 06:26:57 +0000

Niestety czeskie społeczeństwo nie czyta Wyborczej i to widać.

Dobitnie pokazały to ostanie badania opinii publicznej przeprowadzone w tym, jak się okazuje, bardzo smutnym i zacofanym kraju. Wynika z nich bowiem nie mniej ni więcej, że aż 65 procent naszych południowych sąsiadów popiera żądanie swojego prezydenta, by tekst Traktatu z Lizbony uzupełnić o zastrzeżenie ograniczające obowiązywanie u nich Karty Praw Podstawowych.

Niewiarygodne, ale chyba jednak prawdziwe.

Na szczęście tylko na pierwszy rzut oka.

Gdy przyłożymy bowiem ucho z odpowiedniej strony dowiemy się , że… Czesi jednak się wstydzą. Na dodatek dość specyficznie – jednoosobowo, ale za to zbiorowo. Taki paradoks pozorny, dla ludzi inteligentnych na pewno zrozumiały.

W każdym razie stan ten zawdzięczają niejakiemu Lubošowi Palacie, który specjalnie dla organu Michnika obwieścił:

“Ja, w imieniu normalnych Czechów, niniejszym przepraszam Unię. Wstydzę się, że Vaclav Klaus jest naszym prezydentem. Proszę, wybaczcie nam to. Więcej już tego nie zrobimy.“

Jest to wyznanie wzruszające i poruszające. Czegoś mu jednak brakuje. Gdyby Pan Paleta znał polskich klasyków mógłby bowiem śmiało dodać:

„Ja i Ojczyzna to jedno. Nazywam się Milijon – bo za miliony kocham i cierpię katusze”.
Na pewno dramaturgii przekazu by to nie zaszkodziło i mogłoby mocniej podkreślić mepatię między naszymi narodami.

W każdym razie na powyższym przykładzie widać wyraźnie, że gdyby Czesi doświadczali dobrodziejstwa lektury Wyborczej wiedzieliby, że mają swojego Konrada i na pewno tak idiotycznie w referendum by się nie wypowiadali.

Na szczęście nic nie jest jeszcze stracone.

My Polacy uwielbiamy mesjańskie klimaty, a także u innych je doceniamy .
Dlatego też już teraz moglibyśmy wykrzyczeć:

My i Gazeta to jedno.
Więc za niewolę waszą i naszą… Wróc.
Za mądrość Waszą i naszą traktat grzecznie popieramy!

Posted in dywagacje, historia, media, polityka, polityka zagraniczna, Polska, społeczeństwo, UE, ustroje, Wprost