Praktycznie od początku nie podzielałem optymizmu niektórych moich kolegów twierdzących, że „Afera Hazardowa” wstrząśnie i nadwyręży solidne fundamenty medialnego kolosa, jakim jest „Platforma Obywatelska Sp. z o.o.”.

Mój brak entuzjazmu i wiary był wynikiem obserwacji z jednej strony mediów, a z drugiej, wynikającej bezpośrednio z ich strategii, reakcji tak zwanego elektoratu. Te nie pozostawiały wątpliwości:

Po początkowym szoku szybko nastąpiło opamiętanie i pozornie ryzykowny i na pewno bezczelny zabieg uczynienia przynajmniej równorzędnym oskarżonym Kamińskiego zakończył się pełnym sukcesem.

Od tego momentu sprawa stała się już prosta jak włos Mongoła. Konsekwentne podkreślanie, że wprawdzie Chlebowski z Drzewieckim być może zbłądzili, to jednak i przede wszystkim szef CBA nie jest osobą bezstronną i godną zaufania musiało dać szybko pożądane z punktu widzenia rządu i zaprzyjaźnionych z nim mediów rezultaty – publika podzieliła się równo na skandujących: bić Donalda i bić  Kamińskiego i Kaczora.

Ten przełom  pozwolił spokojnie przystąpić do spokojnego odzyskiwania sił, bo podstawa rządzenia – podział – została spełniona. Cała reszta - dymisje, chęć powołania komisji, czy nawet decyzja o odwołania Kamińskiego są moim zdanie wtórne i bez większego znaczenia. Najważniejsze dla rządu i mediów, że afera weszła w wygodną, schyłkową fazę podsumowań.

Oczywiście to tylko kwestia interpretacji, ale obowiązująca wykładnia jest właśnie taka – Punkt kulminacyjny, a więc wystąpienie i decyzje premiera mamy za sobą, teraz robimy bilans. Nieważne przy tym, że taki kierunek nadał jak najbardziej będący stroną w sprawie Donald. Istotne, że taki przekaz poszedł w eter i praktycznie nie można z nim dyskutować.

Dlatego też uważam, że płonne były nadzieję marzących, że afera ta przynajmniej część dotychczasowych wyborów Platformy zmusi do refleksji. Jeżeli taka nawet miała miejsce została już wyparta przez jak zwykle medialnie świetne wystąpienie premiera.

A gdyby ktoś nie rozumiał dlaczego tak się stało, powinien sięgnąć do wczorajszego wydania „Faktów”, gdzie przez krótką chwilę mignęła taka mniej więcej wypowiedź Cimoszewicza: Lepiej nie podstawiać nogi temu rządowi. Powinna zrozumieć to też opozycja.

Jest to tak elementarne, że powinniście zrozumieć to i wy, prawicowcy i „prawicowcy” – afera hazardowa zostanie wyciszona, bo taka była formalnie i nieformalnie rządzącej większości wola.

Ledwie lewica zaczęła odcinać kupony od medialnego sukcesu swej nowej świeckiej męczennicy i proces jej nobilitacji do roli Matki Polki dwudziestego pierwszego wieku zaczął wchodzić w kulminacyjny etap opluwania twierdzących, że dzielna Alicja nie jest bez grzechu, a już prawica pomieszała socjalistom szyki i Ludwik Dorn skradł wartą Farfała uwagę publiki.

Premier milionów Polaków i reprezentacji siatkarzy zapewnia, że wprawdzie tak zwanej tarczy antyrakietowej nie będzie, ale bezpieczeństwo kraju bynajmniej na tym nie ucierpi. 

Co więcej, ma być wręcz odwrotnie.

Wprawdzie nie osiągamy jeszcze statusu neutralnej Szwajcarii, lecz na pewno nie musimy się martwić. Wszystko dzięki sygnałom, które pojawiły się i pozwalają z ostrożnym optymizmem patrzeć na wzrost obronności i bezpieczeństwo Polski.

W niedzielnym, internetowym wydaniu „Dziennika” możemy zapoznać się ze spontaniczną, wynikającą zapewne z nagłej potrzeby serca wypowiedzią Władysława Bartoszewskiego, którą ten dzieli się ze społeczeństwem na wieść, że rząd RFN planuje włączyć do rady odpowiedzialnej za budowę w Berlinie ośrodka o wypędzeniach Erikę Steinach.

Gdyby komuś przyszło do głowy zapytać mnie, co w polskiej polityce zagranicznej uważam za cele najważniejsze, z pewnością wskazałbym na instalację tarczy antyrakietowej na naszym terytorium, zdywersyfikowanie źródeł energii oraz umocnienie sojuszu ze Stanami Zjednoczonymi.

Jednym słowem odbębniłbym mantrę typowego obywatela stawiającego się opozycji do posłanki Senyszyn; obywatela który ma telewizor i czyta gazety więc coś tam na pewno słyszał i pomimo oddania głosu na inną niż PO partię sam nie uważa się za idiotę.

Prawda wymaga jednak tego, by uczciwe przyznać, że kwestie polityki międzynarodowej są chyba tym aspektem działalności władz państwowych, który w minimalnym tylko stopniu statystyczny obywatel może zrozumieć. Wynika to stąd, że najzwyczajniej w świecie nie ma on dostępu do żadnych faktycznie ważnych analiz i swoje opinie wyraża w głębokim przekonaniu o własnej racji utwierdzonej odpowiednio dobranymi strzępkami zasłyszanych w mediach informacji. Nie twierdzę tutaj, że to źle, warto jednak ten fakt podkreślić.

Nikt jednak rozsądny nie może chyba przypuszczać, że w podobny sposób działają podejmujący decyzje w tych sprawach politycy i podstawowym źródłem ich wiedzy były na przykład zasłyszane w TVN24 profesora Tadeusza Iwińskiego mądrości. Od czegoś przecież państwa mają między innymi agencje wywiadu i przekazywane w dźwiękoszczelnych pomieszczeniach ambasad informacje.

Wspominam o tym wszystkim teraz w ten trochę chaotyczny sposób, bo znowu gdzieś usłyszałem, że w sprawie tarczy antyrakietowej powinno odbyć się referendum.

Naprawdę nie chciałbym tutaj wdawać się w dyskusję o zasadności bądź nie tej instalacji w Polsce. Mam swoje zdanie, które z grubsza można tak streścić, że dobrze byłoby gdyby pragmatyczni Amerykanie mieli jakiś interes w umieraniu za Polskę, a niewątpliwie zrobią to chętniej za strategicznie ważne tony żelastwa niż malowniczo-urocze rozlewisko Rospudy, gdzie traszki będą umilać czas dzielnie broniącej się polskiej partyzantce. To chyba dość oczywiste i proste.

Tym niemniej nie twierdzę, że mój głos powinien być w tej sprawie w jakimkolwiek stopniu decydujący. Jest to zbyt poważne zagadnienie, by wynik mógł zależeć o tego, kto aktualnie ma większe wpływy w telewizji i może skuteczniej promować swoje racje. Twierdzę po prostu, że nie można głosować nad bezpieczeństwem, bo rządzący mają zdecydowanie więcej informacji.

I tak jak w przypadku PiS opierałem się na strzępkach medialnych doniesień i na ich podstawie twierdziłem, że rząd ten ma nastawienie proamerykańskie, to po wczoraj zasłyszanych w telewizji newsach muszę uczciwie przyznać, że również Platforma Obywatelska wydaje się też zmierzać tym kierunku.

Świadczyłoby to o tym, że polska polityka zagraniczna jest spójna i odporna na zawirowani kadrowe, co byłoby niewątpliwie krzepiącą informacją. W każdym razie na pewno w sferze deklaracji PO jest za instalacją tarczy na terytorium Polski i najbliższe dni pokażą, czy potrafi wyjść poza słowa faktycznie trzymając się swoich przekonań i racji.

Mam nadzieję, że tak, bo przy mojej całej niechęci do partii koalicjantów posła Kłopotka, to jednak zbyt poważna sprawa na schadenfreude i powtarzanie z miną eksperta “A nie mówiłem” po fakcie.

Jakkolwiek by bowiem nie zaklinać rzeczywistości, rezygnacja z instalacji tarczy antyrakietowej na terytorium Polski będzie sukcesem Rosji.

Z komentarzy zamieszczonych w Salonie 24  (http://dzierzba.salon24.pl/50012,index.html) wynika, że informacja na której opierałem się tworząc tę notatkę jest nieprawdziwa.
Przykro mi z tego powodu.
Nie wiem jednak, jak powinienem się teraz zachować, bo skasowanie jej nie jest chyba uczciwym rozwiązaniem. Tak więc, niech zostanie.

Słusznie wieszcz nasz Mickiewicz w inwokacji do dzieła pewnego znanego kiedyś prawił, że Litwa jest jak zdrowie i jak bardzo trzeba ją cenić tylko ten się dowie, kto ją stracił.

Nie chcę tutaj piękna jednego z sąsiadów naszych wschodnich opisywać w całej ozdobie, bo nigdy nie miałem przyjemności go odwiedzić. Ograniczę się tylko do krótkiego stwierdzenia, że bardzo symptomatyczna jest reakcja tego kraju na informację o pojawieniu się ptasiej grypy w Polsce. Zakaz importu drobiu i koniec.

A przecież nie tak dawno sam premier Donald Tusk braci naszych Litwinów odwiedzał i logika podpowiada, że wzruszeni tym gestem Bałtowie błahostkę typu kasłające kury powinni zignorować. Szczególnie, że decyzją tą wysuwają się widocznie przed szereg.

Gdybym nie wiedział, że dyplomatołki odeszły w niebyt pomyślałbym, że może chcą w ten sposób Polakom pokazać, że niekoniecznie zapowiadane serdeczne relacje z Rosją mile są przez nich widziane.

Na szczęście widmo Fotygi zanika, toteż bzdura jest to oczywista.
Dyplomację mamy teraz na schwał i przypuszczenie takie jest śmieszne i kupy (niekoniecznie ptasiej) się nie trzyma.

Gdy więc od kolegi swojego dawnego usłyszałem, że podobnie jak w przypadku braku nominacji dla generała Gągora, tak i w przypadku zakazu importu drobiu schorowanego Amerykanie w mniej lub bardziej zakamuflowany sposób nam pokazują, co o sympatiach i planach nowego rządu sądzą, tylko się zaśmiałem.

To oczywista nieprawda. Dobrze wiem przecież, że dyplomacja nie na tym polega. Liczą się nie gesty, a słowa.

A skoro prasa na Jamajce milczy, znak to więc pewny, że politykę polską popiera.