Walka o elektorat lewicowy zdecydowanie się zaostrza.

I to na dwóch frontach.

Front pierwszy, obliczony na (jak doskonale wiadomo młodym i dynamicznym kapitalistom z PO) socjalistyczne jak sam Ikonowicz babcie w moherowych beretach, miał swoją inaugurację wczoraj, gdy stacja TVN Trwam 24 transmitowała bardzo długo ceremonię pogrzebową gen. Sikorskiego; front drugi zainicjował powtórką z in vitro sam Donald.

Temat niespodziewanego ataku na obszary (w naturalny wydawałoby się sposób) zarezerwowane dotąd dla Podstępnego Imperium Rydzyka ^TM pominę, bo trudno już teraz przewidzieć, jak ta linia programowa się rozwinie i czy na przykład biskup Wielgus zagości na tej szacownej antenie; tym niemniej o wkraczaniu przez PO na ewidentnie eseldowskie bagienko zapłodnień z pipety można mieć już jakieś zdanie.

Szczególnie, że ta próba zatrzymania przy sobie tych naturalnie poczętych synów i córek czytelników „Trybuny”, którzy w ostatnich wyborach poparli PO jest tak zuchwała, że nawet moje budzi zdumienie.

Rozumiem bowiem, że można nęcić transmisją mszy w prajtajmie jakieś tam babcie emerytki, ale żeby tak perfidnie podkradać Napieralskiemu młodych i wykształconych, Kwaśniewskich i Senyszynów nowych?

Jest to gruba przesada i zagranie nie fair, połączone na dodatek ze sporą obłudą, bo tak omamiony wymarzonym inwitrem wyborca lewicy młody, może nie zauważyć pułapki sprytnie ukrytej. Takiej mianowicie, że mowa jest tylko o sztucznym zapłodnieniu, a w sprawie w sposób naturalny z nim związanej, cisza jak makiem zasiał. Tak, ani słowa o skrobaniu!

Dlatego przestrzegam wszystkich młodych intelektualistów lewicowych, by nie dali nabić się w (nomen-omen) butelkę z napisem in vitro* i zbyt pochopnie nie uwieszali się Platformy na dłużej.

Warto bowiem pamiętać, że tylko lewica oferuje full serwis, a więc nie tylko byle zapłodnienie, ale również skrobanie!

_{*in vitro (łac.** w szkle^)
**łac. – skrót od łacina***
***łacina – język obcy
^butelki bywają szklane, więc to taki żart, gra słów}

Zastanawiając się nad treścią dzisiejszej notatki rzuciłem zupełnie przypadkiem okiem na półkę z książkami i w ten sposób przypomniało mi się „Rozpustne Nasienie” wyśmienitego Anthony Burgessa.

Dawno czytałem, ale ogólny zarys powieści nadal jest dość wyraźny w mojej głowie. Wielki Londyn, przeludnienie, promocja bezdzietności i homoseksualizmu, połączona ze spychaniem na margines związków hetero. Wszystko w imię walki z przeludnieniem i głodem. Tak najogólniej streści można tę powieść autora lekkiej i przyjemnej książeczki „Klaskać jedną ręką”

Ale ja pamiętałem, że było tam również coś więcej – jakiś wątek o wojnie, która się działa naprawdę, a społeczeństwo nie miało o niej pojęcia, czy może wiedziało, ale nie znało skali.

No właśnie. Nie mogąc przypomnieć sobie tego dokładnie i z powodu wrodzonego lenistwa nie chcąc też przejrzeć odłożonego na półkę wydania, wpisałem w Google „rozpustne nasienie” +recenzja. Pomyślałem, że w ten sposób mam spore szansę się dowiedzieć i pożegnać to okropne uczucie, że czegoś się zapomniało.

W ten waśnie sposób trafiłem na stronę czytelni Onetu, gdzie niejaki Krzysztof Chodkowski stwierdza, że „Rozpustne Nasienie” słusznie nie zdobyło tej sławy co słynna „Mechaniczna Pomarańcza“. Nie wiem, może ma racje, jednak nie tego przecież szukałem. Czytałem więc dalej.

Dzięki temu przypomniałem sobie dokładniej znany mi już ogólny zarys fabuły, ale w sprawie interesującej mnie wojny znalazłem tylko jedno, niewiele znaczące zdanie, że Burgess ukazał również ogromny i tragikomiczny bezsens wojny. No dobra, ale co z tego? Zniechęcony doszedłem jednak do końca i stwierdzić muszę teraz, że było warto, bo dzięki temu dzisiejsza notatka z cyklu tych pisanych od niechcenia, jest już prawie gotowa. Przeczytałem tam mianowicie takie podsumowanie pana Chodkowskiego:

 „Jednakże zastanawia wybitnie prokatolicka wymowa książki. Jak sam Burgess w posłowiu stwierdza – kontrola urodzeń to grzech, aborcja to grzech, a z kontekstu powieści wynika, że najwyższym dobrem ludzkim jest przebaczenie. Nie chciałbym wyjść na sceptyka, ale jeżeli już sam tytuł (jak wspomina autor) powstał w wyniku pomieszania pojęć (w oryginale angielskim – “Jałowe nasienie”), to można zacząć snuć domysły.”

Piękne, prawda? Prokatolicka wymowa książki zastanawia, bo przecież powszechnie wiadomo, że kontrola urodzeń i aborcja są grzechem, ale chyba tylko dla jakichś moherów, a nie ludzi światłych i nowoczesnych.  Jeżeli nawet pan Chodkowski tak nie twierdzi, to nie wiem dlaczego prokatolickość „Rozpustnego Nasienia” go zastanawia.

Może gdyby Burgess nie napisał tego tak wprost w posłowiu, recenzent nie czułby silnej potrzeby odniesienia się do tego wszetecznego bezeceństwa? Nie wiem.
Ważne, że Krzysztof Chrostowski nie chciałby wyjść na sceptyka i faktycznie chyba nie wychodzi, bo jego naciągana i chyba w z założeniach dowcipna sugestia z ostatniego zdania dla mnie dowodzi tylko tego, że w swych poglądach jest przewidywalny i sztampowy.

Ponieważ jednak (tym rzecz jasna dość wątpliwie najwyższym) dobrem ludzkim jest jednak przebaczenie, wspaniałomyślnie musze stwierdzić, że nie mam o tę sztampę żalu do recenzenta. Jak by nie patrzeć, to właśnie dzięki niemu Sobotni Trening Grafomański uznać mogę już za skończony i prawie że udany.

Najgorsze jednak, że nadal nie wiem, jak wyglądał wątek wojenny w omawianej powieści. A chciałem przecież właśnie po to do niego dzisiaj nawiązać, by wysnuć jak zawsze naciąganą analogię do naszych czasów, gdy nowy Donald Stanów Zjednoczonych zastanawia się nad wyborem hipoalergicznego psa ze schroniska, a prezydent Polski grzecznie leci poprzeć jak najszybsze wprowadzenie Euro do Brukseli.

Przyśniła mi się bowiem dzisiaj nad ranem taka drastyczna wizja świata, w której on sam niesamowicie i nagle się zmienił i tylko rządzący o tym wiedzieli, a nie chcąc straszyć konsekwencjami społeczeństwa, odgrywali coraz tylko bardziej ugładzoną, polityków ze starych, dobrych czasów rolę.

Mam nadzieję, że to się nie powtórzy  i moje sny będą raczej rozpustne, a nie jałowe jak tytułowe nasienie. 

„Dziękuję wszystkim, niech Bóg Was błogosławi”. Mniej więcej tak zakończył swoje wczorajsze przemówienie na wiecu wyborczym John McCain.

Później w górę poszybowały baloniki, machano chorągiewkami, zabrzmiały oklaski, a napompowany wiarą tłum ruszył powoli do wyjścia, by przeciskając się wśród masy sobie podobnych entuzjastów ugasić wreszcie pragnienie schłodzoną coca-colą kupioną za zielone banknoty z napisem „In God we Trust”.

Tak, zdecydowanie nie kłamał republikański kandydat na prezydenta mówiąc wczoraj z pasją: „Wszyscy jesteśmy dziećmi Boga, wszyscy jesteśmy Amerykanami”.

Jestem przekonany, że nikomu nie przyszło wtedy do głowy, że właśnie mogły zostać urażone uczucia tych, którzy w Boga nie wierzą. Że gdzieś tam jakiś amerykański ateista mógł oburzyć się słysząc słowo Bóg.

Myślę, że sam McCain na pomysły, by wykreślić to tak przecież “nieneutralne światopoglądowe” słowo ze swojego przemówienia popukałby się w głowę i może jeszcze okrasiłby swój komentarz jakimś serdecznym fuck.
Może sobie na to pozwolić, bo chociaż żyje w ojczyźnie political correctness, jest przede wszystkim republikaninem i po prostu In God he trusts.

A Polska, co słychać w nadwiślańskim kraju katolików? Czy kandydat na prezydenta mógłby pozwolić sobie na odmienianie słowa Bóg przez wszystkie przypadki i podkreślanie, że nie pamięta takiego dnia ze swojego życia, by nie dziękował Bogu za to, co osiągnął? I don’t f****n’ think so. Serio.

Zaraz odezwałyby się głosy oburzonych elit i w najlepszym przypadku skończyłoby się na pełnych wyniosłych drwin komentarzach, a grzeczny ludek katolicki posłusznie podkuliłby ogonki rozumiejąc, że religia jest przecież sprawą prywatną każdego obywatela i pan polityk iks mógł sobie darować te teologiczne wtręty, bo teraz to tylko obciach wielki przed światem cywilizowanym i wstyd.

No, chyba że polityk byłby z jakiejś kanapowej partyjki typu „Prawica Rzeczpospolitej”, wtedy może gadać sobie co chce, bo i tak wiadomo, że jest tylko pociesznym oszołomem i swoją gadką porwać może co najwyżej kilka moherowych babć.

Ale poważny polityk? Taki z telewizji i bilbordów, Europejczyk w każdym calu, przeciwnik lewicy, ale jednak nie zaetykietowany jako faszysta; taki mniej więcej ktoś deklarujący publicznie, że wierzy w Boga, który poprowadzi go do zwycięstwa!?

Nie, taki numer może przejść w purytańskich Stanach, ale nie w  postępowej Polsce Anno Domini two thausand and eight!

Wprawdzie być może u nas jest jeszcze troszkę gorzej, ale jednak pod względem tolerancji lepiej i najważniejsze, że zasługujemy na cud.
I niech tak zostanie, a tak nam dopomóż Donald Tusk!

Informacja o czternastoletniej Agacie której odmawia się prawa do aborcji dotarła do mnie za pośrednictwem niezawodnego radia TOK FM. Tam Jolanta Szymanek – Deresz, fanka tenisa ziemnego na wózkach – namiętności, która uniemożliwiła jej udział w paradzie równości, głosem oburzonej przedstawicielki elit myślących i niezaściankowych wyrażała swoje niedowierzanie. Wtórowała jej równie inteligentna i miastowa, zaniepokojona losem dziewczynki diva dziennikarstwa nie tylko radiowego, urocza Janina Paradowska.

Puentą wymiany zdań pomiędzy paniami zatroskanymi była dramatyczna konkluzja, że bezeceństwa typu ksiądz namawiający do rezygnacji z aborcji są nie do pomyślenia w postępowych krajach europejskich. Dziewczynka ma prawo się skrobnąć i kropka.
Oczywiście z prawa tego wynika, że powinno ją się do tego namawiać, bo co to za prawo z którego się nie korzysta? Szczególnie, że zabieg taki można zapewne zrobić gratis, a jeżeli nawet wiązałby się z jakimiś kosztami, to ludzi dobrej woli jest więcej i na przykład znany altruista i filantrop – miłośnik podróży zagranicznych, które uniemożliwiły mu udział w paradzie równości – Grzegorz Napieralski, oferuje dziewczynce pomoc prawną i wsparcie.

Można więc powiedzieć, że szczęściem w nieszczęściu dziecka jest to, że Gazeta Wyborcza pochyliła się z troską nad jej losem, uruchamiając tym samym niezmierzone pokłady prawdziwie lewicowej wrażliwości. I naprawdę mało istotne jest, że pierwotnie ciąża miała być wynikiem gwałtu, później już tylko pozbawionego znamion przemocy współżycia dwójki dzieci. Każdy bowiem zgodzi się raczej, że pomimo gotowości fizycznej, czternaście lat nie jest najlepszym wiekiem na rodzenie dzieci i w związku z tym, gdy już się zdarzy, trzeba skrobać jak najszybciej.

Jeżeli jednak ktoś miałby co do drugiej części poprzedniego zdania wątpliwości, to rozwiewa je Zbigniew Chlebowski wyrażający głębokie przekonanie, że decyzja w tej sprawie należy tylko od dziewczynki, lekarzy i jej rodziny i nikt inny nie powinien się do tego mieszać.
Wprawdzie nie wyjaśnia, dlaczego indywidua jego pokroju mogą się wtrącać, a księża już nie, ale to znowu detal. Z dalszych komentarzy w tej sprawie wynika bowiem jasno, że najważniejszy jest rozdział kościoła od państwa, a jego kwintesencją są trzymający mordy na kłódkę przeciwnicy aborcji i swobodnie wyrażający swoje poglądy ludzie światli, czyli jedynie prawdziwie rozumiejący dramat dziecka europejczycy - nowocześni etycy wiedzący, że namawianie do skorzystania z dobrodziej prawa do wyskrobania ciąży jest dobre.
Na tym właśnie polega swoboda wypowiedzi i jeżeli ktoś uważa inaczej, ma zawsze prawo najzwyczajniej w świecie zamknąć się.