Dzierzba ma zwyczaj nadziewania swych ofiar na kolce » Polska

Obywatela Inteligentnego Postanowienia Noworoczne [2009-12-31 09:08]

dzierzba — Thu, 31 Dec 2009 08:17:25 +0000

Głęboko wierzyć, że miliony Polaków zasługująna cud gospodarczy.
Pielęgnować w sercu pamięć wstydów i upokorzeń doznanych za reżymu kaczystowskiego.
Pamiętać, że Kempę i Wassermanna na pewno nie bez powodu przed komisję hazardową wezwano.
Nie pozwolić liczącej na przedawnienie opozycji zapomnieć, że sprawa laptopa Ziobry i wanny Wassermanna jest ciągle otwarta i nierozwiązana.
Pokazać światu, że nie jesteśmy zacofani i domagać się powtórki koncertu Madonny 15 sierpnia 2010.
Nie zapominać, że na tle innych państw mamy wzrost gospodarczy i kryzys nas ominął.
Rozumieć, że wzrost cen jest nieuniknionym kosztem postępu, a poza tym w innych krajach też jest drogo.
Cieszyć się, że czas dyplomatołków minął i rola oraz prestiż Polski w świcie stale wzrastają.
Z uwagą śledzić wypowiedzi Palikota – błyskotliwego krytyka obłudy i gwaranta wolności słowa.
Pielęgnować dumę z wyboru Jerzego Buzka na Przewodniczącego Parlamentu Europejskiego.
Apelować do obecnego prezydenta o zaprzestanie wreszcie ciągłych, paraliżujących niezbędne reformy wet.
Nie bać się odważnie pytać, czy miejsce krzyży jest jednak w kościele, a nie w szkole.
Wzdrygać się i trwożyć na myśl, że zagrażające wolności słowa Radio Maryja nadal nadaje.
Nie być obojętnym na bisurmańskie rozpasanie kleru.
Dawać odpór twierdzącym, że w Polsce ktokolwiek mógłby statki budować.
W najbliższym kiosku zamówić wreszcie prenumeratę teczkową Gazety.
Nie żałować grosza na sms do Szkła Kontaktowego.
Skompletować wszystkie części Niezbędnika Inteligenta, oddać je do introligatora i zgrabnie spięte dumnie na półce eksponować.
Wyłączać ładowarkę z kontaktu żeby lodowce nie stopniały i nas nie zalały.
Spożywać produkty wspomagające pochodzącą w siedemdziesięciu procentach z brzucha odporność.
Mieć nadzieję, że wiek emerytalny zostanie podniesiony i dzięki temu będziemy mogli dłużej pracować.
Skoro trudno powiedzieć, czy jesteśmy za czy przeciw wysyłaniu naszych wojsk do Afganistanu, w tej sprawie się nie wypowiadać.
Nie dać się złapać na czarny pijar twierdzących, że rosnące zadłużenie państwa to coś bardzo niebezpiecznego.
Być pełnym optymizmu i w razie zwątpienia pamiętać, że może to być początek depresji, a nie jakieś zewnętrzne przyczyny.
Ewentualnie z rozrzewnieniem wspominać Balcerowicza, Mazowieckiego i Bieleckiego.
Apelować do opozycji, by się opamiętała i przestała wreszcie rzucać kłody pod nogi rządzącym
reformatorom i przestała podle ich krytykować.
Trzymać rękę na pulsie i uważnie śledząc trendy sprawdzać, czy ludzie wykształceni popierają Tuska, Cimoszewicza, czy może jednak Olechowskiego.
Przyklejonego do kurtki serduszka Wielkiej Orkiestry nigdy nie zdejmować.
Żegnać rok 2009 z niekłamaną dumą w sercu.
Nie mieć kaca w Nowym Roku.

Posted in fun, polityka, Polska, społeczeństwo, słabe, życzenia

W żłoby dano [2009-12-21 17:04]

dzierzba — Mon, 21 Dec 2009 16:09:12 +0000

Andrzej Olechowski zdecydował się kandydować na prezydenta.
Wprowadza to pewne zamieszanie na naszej scenie politycznej.
W związku z powyższym, chcąc ułatwić nie tylko młodym i dynamicznym inteligentom wybór, poniżej przedstawiam Bardzo Pomocne Zestawienie.

	Donald Tusk	Andrzej Olechowski
Kolor włosów	Rudawy	Siwy
Zarost	Brak	Wąsy
Wzrost	Ok. 175 cm	Ok. 190 cm
Wymowa	Specyficzne „ehr”	Poprawna
Zainteresowania	Piłka nożna	Wywiad gospodarczy
Deklarowany stan emocjonalny	Miłość	Zatroskanie
Deklarowany pogląd na gospodarkę	Liberalizm	Liberalizm
Faktyczne poglądy	To zależy	Jeszcze nie wiadomo

Pamiętaj!

Nie bądź obojętny!

Nie pozwól, by mniej inteligentni znów wygrali!

Wybór należy do Ciebie!

Posted in dywagacje, fun, parodia, Polska, wybory

A/Ch…jeden [2009-12-16 08:11]

dzierzba — Wed, 16 Dec 2009 07:25:47 +0000

Mam nadzieję, że nie zapeszę ciesząc się już teraz, że temat świńskiej grypy szczęśliwie ominął mnie zarówno w realnym życiu, jak i jakiejś dyskusji w Internecie. Jedynym powodem dla którego dzisiaj wspominam o tym jest nieustający ubaw dostarczany mi przez spierających się, czy rząd powinien, czy nie powinien od jakiegoś koncernu farmaceutycznego odpowiednią szczepionkę zakupić.

Smaczku (czytaj: uciechy) obserwatorowi tych wydarzeń dodaje fakt, że zwolennikami teorii spiskowej (nb. dość sensownej) mówiącej o złych koncernach siejących panikę by wyłudzić od postawionych pod ścianą rządów pieniądze, są w Polsce przede wszystkim sympatyzujący z Platformą wyborcy. Ci sami, którzy na dźwięk słowa „spisek” uruchamiają masonów, cyklistów i drwiący uśmieszek. Okazuje się jednak, że w tym przypadku sceptycyzm taki jest nie na miejscu, bo chodzi przecież o powagę i autorytet rządu miłości dla którego przecież nic poza dobrostanem duchowym i fizycznym obywateli się nie liczy.

Dlatego też, gdy minister Kopacz powiedziała szczepionkom „nie”, wyborcy Platformy poczuli się w obowiązku odważnie i stanowczo poprzeć to stanowisko. Tym pewniej i zdecydowanie, że również w wśród wyborców innych partii ciężko byłoby znaleźć kogokolwiek twierdzącego szczerze i z przekonaniem, że nie o interes koncernów farmaceutycznych chodzi tutaj w pierwszej kolejności. Widać bowiem wyraźnie, że również opozycja nie wykazuje zbytniego entuzjazmu i raczej tylko z obowiązku dokopywania przy każdej okazji przeciwnikom politycznym popiskuje niemrawo, że psim obowiązkiem rządu jest te szczepionki kupić.

Oczywiście sytuacja ta uległaby diametralnej zmianie, gdybyśmy mieli prawdziwą epidemię lub rządziłby PiS, ale są to jednak w tej chwili rozważania tylko teoretyczne. Istotne na ten moment jest to, że rząd nie kupuje szczepionek, jego sympatycy się cieszą, a przeciwnicy udają, że to skandal i cały gabinet powinien podać się do dymisji.

Wszystko więc układa się znów w znaną i lubianą przez wszystkich zabawę pod tytułem: „Mniejsza o prawdę – tylko dokopanie tym drugim się liczy.” Tym samym, przynajmniej z punktu widzenia sondaży, świńska grypa nie zaburza naturalnego stanu posiadania rządzących i oczekujących na koryto. A to, że rząd nie kupuje szczepionek z bardzo prozaicznego powodu pustek w kasie schodzi na dalszy plan. Pytanie tylko, czy gdy odłoży się na bok cały ten medialny niby-spór, jest to jednak jakiś powód do uciechy.

Posted in dywagacje, media, polityka, Polska, społeczeństwo, słabe, służba zdrowia

W oparach lepszych fajek, w oparach…* [2009-12-12 09:00]

dzierzba — Sat, 12 Dec 2009 08:07:14 +0000

Na ścianie krzyż. Za szybą kredensu kiczowata pamiątka Pierwszej Komunii. Obok Biblia, Stary i Nowy Testament. Podniszczony, widać często używany Skarbczyk na stoliku pod meblami. Na drzwiach wyblakły napis kredą K+M+B 2009…

Telewizor gdzieś z boku. Czternastocalowy najwyżej. Kineskopowy, wyłączony, mały.
On sam klęczy przed nakrytym białym obrusem stołem. Tam kolejny już krzyż, dwie świecę, trochę wody. Dom cały wysprzątany.
Mamrocze coś do siebie. W tle czyjeś kroki. Wchodzi ksiądz z dwoma ministrantami. Słychać „Pokój temu domowi”. Witają się jak dobrzy znajomi…

Dalej nagranie jest niewyraźnie.

Jak utrzymuje nasz informator – „Nie chciał żech zapomnieć swojej komóry, co to jom żech zostawił jak pytałem czy przyjmie kolenda.”
Trudno. W sumie szkoda, że zabrakło mu odwagi. Kto wie, co mogło dziać się później. Skoro, jak widać na nagraniu, na przyjęcie specyficznych gości był świetnie przygotowany…

Sam zainteresowany milczy. Twierdzi tylko, że to jego prywatna sprawa i że podszywanie się pod ministranta jest grubą bezczelnością.

Być może.

Ale nawet jeśli – czy nie jest jednak teraz przede wszystkim senatorem? Osobą publiczną. Politykiem współtworzącym prawo? Obowiązujące przecież nas wszystkich, wierzących i niewierzących - prawo państwa ŚWIECKIEGO i NEUTRALNEGO światopoglądowo!? Te pytania można mnożyć.

Naprawdę szkoda, że sam bohater kontrowersyjnego nagrania nie chce z nami rozmawiać. Czyż opinia publiczna, wyborcy, czytelnicy naszej gazety nie powinni w pierwszej kolejności wiedzieć? Cóż, nie każdy jednak jest Senatorem Piesiewiczem i ma odwagę uczciwie i otwarcie o swoich słabostkach opowiedzieć.

Pamiętać powinni o tym wszyscy, którzy chcą go od razu bezgranicznie rozgrzeszyć.
Na akt łaski trzeba sobie zasłużyć.

Sonda

Czy uważasz, że nadwyrężający w ten sposób swą wiarygodność politycy powinni:

1)      Tracić immunitet
2)      Poddawać się do dymisji
3)      Czekać na wyrok sądu partyjnego
4)      Przeprosić swoich wyborców
5)      Zapisać się do partii jawnie narodowo-katolickich

Inspiracja:
http://www.tvn24.pl/-1,1633272,0,1,8222odczepcie-sie-od-piesiewicza–artystom-wiecej-wolno8221,wiadomosc.html
http://wyborcza.pl/1,75968,7357627,Niszczenie_Piesiewicza.html
http://www.se.pl/wydarzenia/opinie/dwa-bedy-i-odwaga-senatora_122480.html
* http://www.staszewski.art.pl/teksty/index.php?id=artysci

Posted in dywagacje, media, parodia, political-fiction, polityka, Polska, społeczeństwo

Dzierzba – uruchomienie Palikota to błąd taktyczny PO [2009-12-07 13:08]

dzierzba — Mon, 07 Dec 2009 12:20:05 +0000

Notatka inspirowana wiadomością:
Palikot: odwołanie Kempy i Wassermanna to błąd wizerunkowy PO

Dzierzba uważa, że powierzenie Januszowi Palikotowi, a nie na przykład Jarosławowi Gowinowi, delikatnej misji wyjaśnienia społeczeństwu zasadności odwołania posłów PiS Beaty Kempy i Zbigniewa Wassermanna z hazardowej komisji śledczej było błędem taktycznym PO.

- To błąd taktyczny. Należało doprowadzić do sytuacji, w której to Jarosław Gowin tłumaczy, że inaczej nie można było postąpić i niewielu miałby wątpliwości, że to posunięcie głęboko mądre i słuszne. A tak, każdy domyśla się, że to tylko takie mydlenie oczu pod najmniej wymagającą publiczkę. Wizerunkowo wprawdzie Platforma na tym nie straci, ale nikt odrobinę inteligentniejszy od statystycznego wyborcy tego raczej nie kupi – ocenia dzierzba.

Zdaniem dzierzby, Palikot „który jest mistrzem świata w tłumaczeniu, że to wszystko wina PiS-u”, tym razem niepotrzebnie został oddelegowany do tej delikatnej misji. Wprawdzie znaczna część wyborców PO wersję o sprytnej intrydze umoczonych w aferę ludzi Kaczyńskiego jak zawsze kupi, ale tym razem sprawa jest na tyle poważna, że bez jakiejś silniej kojarzonej z uczciwością postaci może nie udać się wykpić. Jak dodał, powstała sytuacja, w której tabloidowy skandalista Palikot udaje, że Kempa i Wassermann to większe od niego cwaniaki jest tak naciągana, że uznać je należy za tak „żenujące odwracanie kota ogonem, że tylko ze śmiechu zrywać boki”.

Dzisiaj, w związku z potrzebą wyjaśnienia elektoratowi skandalicznego odwołania dwójki posłów PiS z komisji do zbadania tzw. afery hazardowej, znów uruchomiono posła Palikota. Ma on pokazać, że odwołując Beatę Kempę i Zbigniewa Wassermana posłowie PO “dali się wystawić do wiatru”, bo teraz wyżej wymienieni mogą się “ubierać w szaty sprawiedliwych“, a sam premier nic o tym nie wiedział i “jest na tego typu rozwiązanie wściekły “.

Posted in dywagacje, fun, Internet, media, parodia, Polska, społeczeństwo

Nasze małpy i nasz cyrk [2009-12-05 07:21]

dzierzba — Sat, 05 Dec 2009 06:23:31 +0000

Wiadomo, że Komisja w sprawie Afery Hazardowej to nie ten kaliber, co Komisja ds. Nacisków. Tam waży się pomyślność naszej młodej demokracji i rozstrzyga może nawet na pokolenia nas wszystkich los. Mimo wszystko jednak ta nowsza również jakieś tam znaczenie ma. Chociażby takie, że daje milionom Polaków szansę zobaczyć, że lody chciał kręcić Gosiu i Jarkacz, a Miro, Jaro i Zbychu to się spotykali na cmentarzu tak dla jaj, ewentualnie pojarać fajki.

Dlatego, gdy już jasne dla wszystkich stało się, że Kempa i Wassermann nie tylko nie chcą dopuścić do ujawnienia tych kompromitujących PiS i śmierdzących niczym dorsz za 8,60 faktów, ale też sami mogą niedługo zostać powołani na świadków, miłośnicy prawdy z Platformy nie mieli innego wyjścia, jak tylko uniemożliwić im spychanie prac komisji na boczny tor.

Gdy więc nie pomogły grzeczne upomnienia i wyżej wymienieni posłowie z partii, która sprawiedliwość ma chyba tylko w nazwie, nadal uparcie czepiali się członków cieszącej się ponad pięćdziesięcioprocentowym zaufaniem społeczeństwa głęboko inteligenckiej i prawdziwie obywatelskiej partii, trzeba było zareagować ostrzej.

Odsunięcie Kempy i Wassermanna od zadawania pytań nie na temat oceniamy zatem jako właściwy krok. A gardłujący o zamachu na demokrację na Arłukowicz niech lepiej się opamięta, bo po pierwsze przesadza, a po drugie zawsze można stwierdzić, że to dowód na koalicję Lewicy z PiS.

Traktując zatem ten głos jako wypadek przy pracy i zakładając, że głęboko inteligenckie społeczeństwo nie zapomniało już, jak brutalnie deptano ich swobody obywatelskie za kaczystowskiego reżymu, bierzemy się za dalszą pracą nad wyjaśnieniem Afery Hazardowej.

Liczy się bowiem prawda i czas.

A gdyby przypadkiem w lutym okazało się, że niestety nie udało się udowodnić bezspornej winy wiadomo kogo i wiadomo z jakiej formacji, przypomnimy incydent z Kempą i Wassermanem. Wtedy już nikt nie będzie miał wątpliwości, po co był ten cały cyrk.

Posted in dywagacje, media, polityka, Polska, społeczeństwo, słabe

Blamaż blamażowi nierówny [2009-12-03 07:45]

dzierzba — Thu, 03 Dec 2009 06:53:58 +0000

Tekst z Wyborczej lubię czytać pod warunkiem, że są krótkie.

Sam przed sobą tłumaczę to oczywiście brakiem czasu, ale obiektywnie rzecz biorąc powody mogą być zgoła inne. W końcu to codzienny periodyk dla inteligencji, a ja przecież nawet na wysmakowany żart redaktorów prowadzących “Szkło Kontaktowe“ ledwo się łapię. Gdzie mi więc tam do Gazety?

Jakiekolwiek zresztą byłyby przyczyny tej mojej niechęci do lektury dłuższych tekstów z GW ważne, że się nie poddaje. Przecież nawet malutki kroczek na kilka akapitów pozwala mi się rozwinąć i tym samym się liczy.

Dzisiaj, kierując się wspomnianą na wstępie zasadą „im krócej, tym lepiej”, wybrałem sobie do porannej kawy zbożowej „Kujawianka” tekst pana Tomasza Bieleckiego pt. „Blamaż pani Ashton”.

Autor – nota bene bardzo udane zdjęcie – smuci się, że pierwsza Minister Spraw Zagranicznych Unii Europejskiej zdaje się niewiele, lub zgoła nawet nic nie wiedzieć na temat kontrowersji związanych z budową Gazociągu Północnego. Ignorancja ta miała wyjść podczas przesłuchania baronessy – nota bene bardzo ciekawa uroda – przed Komisją Europejską.

Pan Bielecki nie może też pojąć, że będąc wcześniej przez kilkanaście miesięcy Komisarzem ds. Handlu nie natknęła się na ten problem. Dodatkowo „na temat stosunków Unii z Białorusią czy Rosją Ashton unikała jasnych odpowiedzi. Może dlatego, że bezpieczeństwo energetyczne i relacje z Moskwą budzą wiele sporów w krajach UE. Ashton zaś musi wykuwać kompromisy w polityce zagranicznej Unii.” –sugeruje dalej autor.

Nie jest to jednak ostateczna puenta tego artykułu. Panu Bieleckiemu prawdopodobniejsze wydaje się wyjaśnienie takie, że Catherine Margaret Ashton najzwyczajniej jest niedoinformowana w sprawach nurtujących wschodnie rubieże Unii i cała nadzieja w tym, że będzie chciało jej się dowiedzieć, co leżące tam kraje trapi. Tym samym nie obejdzie się bez tłumaczenia tych spraw od nowa Brukseli i Polska musi mieć to na uwadze koniecznie.

Tyle Tomasz Bielecki.

Ja natomiast myślę sobie, że oczywiście autor może mieć rację, ale tylko częściowo. Pani Ashton faktycznie zdaje się mieć ledwie blade pojęcie o tym, co dzieje się na wschodzie Unii i być może przydałoby się jej odrobić tę lekcję. Być może również dobrze byłoby zaangażować się w przedstawienie jej naszych racji.

Wydaje mi się jednak, że zmieniłoby to niewiele.

Nie można bowiem wykluczyć zgoła innej przyczyny ignorancji Pani Minister. Związanej bynajmniej nie z brakiem wiedzy merytorycznej, ale najzwyczajniej – faktycznej władzy i kompetencji. Przyjmując jednak takie wyjaśnienie, musielibyśmy zastanowić się, kto w takim razie „robi” w Unii prawdziwą politykę. A odpowiedź na to pytanie niekoniecznie musiałaby nas ucieszyć. Dlatego więc weźmy za dobrą monetę wyjaśnienie pana Bieleckiego. Tak będzie bezpiecznie.

Poza tym przecież to nie blamaż wierzyć w teksty z Gazety.

Posted in bezpieczeństwo, dywagacje, media, polityka, polityka zagraniczna, Polska, UE, ustroje

Pióra w dłoń! [2009-12-02 09:48]

dzierzba — Wed, 02 Dec 2009 08:54:08 +0000

Pióra w dłoń!

Kiedy przyjdą zlustrować dom,

Ten, którym rządzisz – Polskę

Kiedy rzucą przed siebie akt tom

Kiedy spluną „Alkiem” i „Bolkiem”

I pod drzwiami staną, i nocą,

Szpaltę gazety z pomówieniami wypocą

Ty, ze snu podnosząc skroń,

Stań w TiVi

Dziennikarze na wizji!

Trzeba krwi!

Są w Ipeenie pseudonaukowcy wszeteczni

Obca dłoń im potwarze kreśli!

Ale nam czasu antenowego nie odmówi nikt:

Nasączymy go z dziennikarskich piersi.

Cóż, że nieraz smakował już gorzko

na tej ziemi lustracyjny chleb?

Za tę dłoń podniesioną na Autorytet

Felieton w łeb!

Dziennikarzu z mainstreamu i nisz,

Inteligencie, nie w czasie antenowym troska,

Dzisiaj program-to strzelecki rów,

Okrzyk i rozkaz:

Bronimy Alka i Bolka!

Pióra w dłoń!

A gdyby zlustrować się jednak przyszło,

Przypomnimy, co rzekł w Brukseli Bronisław

I powiemy to samo nad Wisłą!

Posted in parodia, Polska

Ryba psuje się od przybytku?

dzierzba — Sat, 28 Nov 2009 06:58:19 +0000

Mówi się, że od przybytku głowa nie boli.

Wygląda jednak na to, że w przypadku nadmiaru cudów organ ten może najzwyczajniej nawalić. Rzecz jasna nie chodzi tutaj o tak zwany elektorat. Jemu i tak już od dawna ta najwyżej umieszczona część ciała służy głównie do czesania oraz za stelaż dla dwóch kulek wyspecjalizowanych w obserwowaniu telewizora. Tak więc chociażby ze względu na tak wąską specjalizacje oraz ciągłe migotanie zwyczajnie musi od czasu do czasu doskwierać. Nie mam też tutaj na myśli bohaterów naszej młodej demokracji i rekinów finansjery trudnych czasów transformacji ustrojowej w jednym. Ich przede wszystkim od nadmiaru żołądkowej gorzkiej ta wątpliwa ozdoba karku może pobolewać.

Chodzi mi dzisiaj o samą górę.

Inspiracją do tych „przemyśleń” były dwie wiadomości. Pierwsza kilkudniowa, druga trochę aktualniejsza i kluczowa.

Ta wcześniejsza związana jest okrągłą rocznicą powołania różowo-zielonej koalicji i zawsze aktualnymi słowami premiera, że Polska zasługuje na cud gospodarczy oraz (Uwaga! Nowość!), że jego rządowi sprzyja Opatrzność. Efektem jej działania (tej Opatrzności) ma być nie tylko odrzucenie precz przez brzydką pannę bez posagu wstydliwych szat Kopciuszka, ale (Uwaga! Hit!) jedyne w Unii dodatnie PKB.

I właśnie ono (to dodatnie PKB) wydaje się być sprawcą tego całego zamieszania.

Jak bowiem wynika z innej informacji, Polska udzieli Islandii pomocy finansowej w wysokości 200 milionów dolarów.

Tak, naprawdę.

Wystarczyły dwa lata zaklinania rzeczywistości i przeciwstawiania się czarnowidztwu, a już możemy pomagać tym, którzy w tych trudnych i burzliwych czasach radzą sobie trochę gorzej. Z tego chociażby powodu, że szczęście wyczerpało chyba całą pulę nagród nad Polską i Opatrzność nie mogła zesłać już braciom naszym Islandczykom takiego cudownego rządu i premiera.

Dlatego też w ramach internacjonalistycznej pomocy i Europy bez granic, przekażemy Islandii te pieniądze.

Jeżeli komuś kojarzy się to z rokiem 1982 i pomysłem na przekazywanie bezdomnym w Nowym Jorku śpiworów, niech lepiej myśl tę w swojej popsutej głowie zatrzyma. Bo po pierwsze Islandia to nie USA przecież, a po drugie i oczywisto-oczywiste, wtedy był w Polce Pierwszy Sekretarz i kryzys, a teraz jest Pan Premier i kryzysu nie ma.

Tak, zdecydowania więc widać, że analogia jest to niewłaściwa.

Posted in dywagacje, media, polityka, polityka zagraniczna, Polska, społeczeństwo, słabe

Cisza przed Odą

dzierzba — Wed, 25 Nov 2009 08:21:13 +0000

Nie wiem, czy przyczyną mojego ogólnego zniechęcenia do polityki jest wyłączenie telewizora, ale stało się ono faktem. Od kilkunastu dni mało obchodzi mnie, który Palikot ma jaki przekaz dla swojej publiki, w jak bardzo zrównoważony sposób rozwija się Polska i jak niesamowicie przyjaznym mogłoby być nasz państwo, gdyby Kaczory przestały wreszcie mieszać zielono-różowym cudotwórcom szyki.

Nic już z tych rzeczy nie wywołuje mojego przyspieszonego bicia serca.

Sądzę, że gdyby nawet Donald ogłosił się Nowym Królem Elekcyjnym, a Sebastiana i Sławka mianowałby kolejno swym giermkiem i paziem, miałbym to gdzieś i nie śledziłbym tej farsy. Nawet gdyby zaczęto stawiać im pomniki. Wszystko to przez wrażenie, że coś się skończyło, zbliża się nowe i wszyscy czekają, jakie będą tych zmian wyniki.

Oczywiście trudno nie łączyć tego nastroju z wchodzącym w życie Traktatem Lizbońskim. Dokumentem, który ma kształtować przyszłość tego kawałeczka Eurazji przez najbliższe x lat i z którego treścią zapoznali się tylko nieliczni. Rzecz jasna mówienie o strachu byłoby przesadą, ale jednak niepokój, czy może jeszcze bardziej neutralne „oczekiwanie” wydaje się być dość powszechnym nastrojem. Nawet, a może zwłaszcza wśród polityków, którzy jak gdyby trochę mniej starają się ostatnio mamić elektorat feromonami swoich bon motów i półprawd oraz „mądrości” życiowych. Wydaje się, że oni również oczekują na rozwój wydarzeń i role, które przypadną im w nowej Europie.

Teraz, zależnie od punktu widzenia, można twierdzić, że stoimy przed wielką szansą i możliwościami albo odwrotnie – trudno oczekiwać, że będzie lepiej a nie gorzej. Truizm, ale warty odnotowania chociażby z tego powodu, że uświadamia nieuchronność pewnej zmiany. W końcu nie dla żartów we wchodzącym w życie już za niecały tydzień dokumencie napisano, że Niniejszym Traktatem WYSOKIE UMAWIAJĄCE SIĘ STRONY ustanawiają między sobą UNIĘ EUROPEJSKĄ, zwaną dalej „Unią”, której Państwa Członkowskie przyznają kompetencje do osiągnięcia ich wspólnych celów.

Tak więc oczywiście nadal możemy emocjonować się naszym lokalnym podwórkiem, ale mimo wszystko uważam, że szkoda na to czasu. Lepiej poczekać i zobaczyć, jak w praktyce wyglądać będą te wspólne cele dla których realizacji przekazaliśmy Unii nasze kompetencje.

Posted in dywagacje, media, polityka, polityka zagraniczna, Polska, społeczeństwo, UE, ustroje