Dzierzba ma zwyczaj nadziewania swych ofiar na kolce » muzycznie

Nowe pole działania [2009-08-18 12:50]

dzierzba — Tue, 18 Aug 2009 10:55:35 +0000

Nie przebrzmiały jeszcze echa wielkiej manifestacji nonkonformistycznych buntowników Pokolenia JP1^(pp)*, którzy swój sprzeciw wobec galopującej klerykalizacji i moheryzacji Polski wyrazili tysiącami białych serduszek wręczonych uosabiającej nieskrępowaną wolność artystyczną i obywatelską gwieździe elitarnej i niszowej pop muzyki Madonnie Ciccone, a już rzeczywistość brutalnie sprowadziła nas na ziemię.

Okazało się bowiem, że niepomny na nieustannie wzrastający międzynarodowy prestiż naszego kraju katarski inwestor wziął i nie wpłaciłpieniędzy za stocznie sprawiając, że jeszcze bardziej musimy emocjonować się Anny Rogowskiej oraz Moniki Pyrek w skoku o tyczce autentycznymi sukcesami.

(Tak przy okazji, czyż to nie symboliczne do legendarnego skoku przez płotstoczni późniejszego Mędrca Europejskiego nawiązanie?)

Teraz jednak pozostaje nam smucić się tylko, że na skutek zaniedbań Kaczyńskich nie powiodła się dramatyczna próba ratowania polskich stoczni i polecieć musi niewinna głowa Grada Aleksandra.

Szkoda, że z powodu byle Kataru żegnać musimy się z tak wybitnymi fachowcami.

Jest jednak jeszcze nadzieja, że potencjał ministra skarbu nie zostanie zmarnowany.

Był w końcu w słynnym Gabinecie Cieni POodpowiedzialny za rolnictwo i rozwój wsi, więc może mógłby teraz znów zająć się wiejskimi sprawami? Na pewno znalazłby się gdzieś godny jego talentów ugór do sprzedaży potencjalnie doskonały.

Gdyby tak podszkolił się w zarządzaniu pustymi przestrzeniami, już za rok, w sercu kampanii prezydenckiej, mógłby zrehabilitować się pięknie organizując na terenie po stoczni koncerty Madonny niezapomniany i wspaniały.

Po takim sukcesie nikt już nie mógłby odmówić mu kompetencji i godnej własnego elektoratu, niekwestionowanej chwały.

*Janusza Palikota Pierwszego (po premierze)

Posted in dywagacje, fun, media, muzycznie, polityka, Polska, społeczeństwo, słabe

O uczuciach [2009-08-14 10:07]

dzierzba — Fri, 14 Aug 2009 08:16:04 +0000

Planowany na dzień katolickiego Święta Wniebowzięcia Najświętszej Marii Panny koncert Madonny Ciccone pokazał wyraźnie jedno – występ akurat tego dnia piosenkarki słynnej nie tylko z powodu teledysku, gdzie roznegliżowana tańczy na tle płonących krzyży oraz całuje czarnoskórego Jezusa, nie obraża uczuć religijnych osób niewierzących.

Nie obraża tak bardzo, że wszelkie wątpliwości, czy aby nieobrażanie to powinno być obowiązującą w Polsce normą, przedstawiane zostają jako bardziej nawet jeszcze idiotyczne i kuriozalne niż na przykład Radia Co-Ma-Ryja (he, he) słuchanie.

W ten sposób, dzięki autentycznemu zaangażowaniu niewierzących wiemy wreszcie, że najlepszymi znawcami tematyki uczuć religijnych są ci, którzy sami tych uczuć raczej nie doświadczają.

Jest to swojego rodzaju kuriozum, które można wytłumaczyć tylko tym, że najprawdopodobniej im bardziej jest się niewierzącym, tym łatwiej można unieść się „nad” i z wyżyn tych obiektywnie ocenić, co katola zacofanego może, a co nie powinno ranić.

Dlatego też cieszmy się wszyscy, bo wychodzi na to, że wystarczy odrobina dobrej woli i zrozumienia dla Sztuki i nie będziemy musieli się obrażać i dostaniemy szansę połączyć się wreszcie ponad religijnymi podziałami.

Oczywiście pod warunkiem, że nikt nie wyskoczy jutro z jakimś głupim tekstem, że Madonna to tandeta i kicz dla plebsu, bo to dopiero byłby wstyd i zacofanie.

Módlmy się zatem wspólnie, żeby w to Święto Muzyki nikomu nie przyszło do głowy tak okrutnie i podle uczucia melomanów pędzących koncert Wspaniałej Artystki ranić.

Posted in dywagacje, media, muzycznie, Polska, religia

Inteligentna prowokacja [2009-07-09 14:03]

dzierzba — Thu, 09 Jul 2009 12:06:50 +0000

Gdyby natura obdarzyła mnie figlarnymi loczkami, uroczo sepleniącą wymową i zawsze trzydniowym zarostem, być może również ubierałbym zielone okulary, siorbał reklamowo herbatę Lipton i cieszył się opinią słynnego publicysty.

Na szczęście jednak noszę się trochę mniej pretensjonalnie i nie jestem ani trochę sławny, więc mam pełen komfort pisania, co mi ślina z języka na palce przeniesie bez obawy, że zdradzając się myślą głębszą mógłbym nadwyrężyć image na takie i inne okazje gotowy.

Właśnie o tej zalecie anonimowości pomyślałem oglądając dzisiaj rano na Polsat News powtórkę programu z udziałem Piotra Najsztuba i jakiegoś księdza, który być może również jest znany, ale jakoś go nie kojarzę.

Rozmowa dotyczyła koncertu Madonny i tego, czy katolik ma prawo być jej występem urażony. Obowiązki katolika pełnił oczywiście ksiądz, a wyznawcę bliżej niesprecyzowanej religii (prawdopodobnie marksizmu, ale nie dam sobie za to uciąć głowy) odgrywał właściciel pokręconej fryzury, zielonych okularów i lekko świszczącej mowy.

Zapewnie upraszczam, ale chyba specjalnie się nie pomylę twierdząc, że z wypowiedzi klechy wynikało, że można iść na mszę, a później na koncert Madonny, a niekatolik potakiwał dodając, że najważniejsza jest świeckość państwa, które nie powinno angażować się w tego typu spory.

Jakkolwiek, przebieg dyskusji był raczej pokojowy i mało mnie interesował, bo ani słynna wokalistka, ani jakiś miałki ksiądz czy słynny smakosz herbaty nie są postaciami, których występy mąciłyby spokój mój czwartkowy.

Ożywiłem się dopiero w momencie, gdy redaktor Najsztub stwierdził, że Madonna jest inteligentną prowokatorką, która wie gdzie uderzać tak, by było głośno, a mimo wszystko włos nikomu nie spadł z głowy.

Chodzi tutaj rzecz jasna o religie, czyli obszary rozpalające miliony. A ponieważ wyznawcy Islamu słyną z dość umiarkowanego poczucia humoru w sprawach własnej wiary i jakaś radosna prowokacja mogłyby się źle skończyć dla śpiewającej „Like a virgin” diwy, wybór padł na potulniejszych Chrześcijan, którzy najwyżej grzecznie bekną, że krzyż można interpretować różnie, niekoniecznie jako znak chrystusowy.

Tak czy inaczej Najsztub miał oczywiście rację i nie wspominałbym nawet o tym gdyby nie fakt, że gdybając nad prowokacyjną przydatnością wielkich religii, zupełnie pominął Judaizm. Jest to o tyle zdumiewające, że Pan Redaktor jest przecież bardzo wyczulony na wszelkie przejawy antysemityzmu, który rzecz jasna niekoniecznie należy łączyć z narodową religią Żydów, ale nie bądźmy jednak zbyt drobiazgowi.

Śmiało można bowiem przypuszczać, że jakiś wesoły eksces artystki Madonny wymierzony w wyznawców judaizmu na pewno nie przeszłaby niezauważony. Bardzo ciekawe zatem, że słynny dziennikarz nawet się nie zająknął gdybając, jak mógłby zostać odebrany utrzymany w takich klimatach jakiś wygłup koncertowy.

Oczywiście, może zapomniał. Ale może po prostu wiedział, nie tylko rozsądna Madonna nawet o takiej głupocie nie pomyślała, ale też, że jego image prawdziwego inteligenta i „toleranta” ucierpiałby bardzo, gdyby zaczął tak niedorzecznymi i absurdalnymi spekulacjami mącić zmęczonych widzów głowy?

Posted in dywagacje, Internet, media, muzycznie, Polska, religia, społeczeństwo

Bydlęta klękają? [2007-12-15, 08:44:03]

dzierzba — Sun, 16 Dec 2007 08:20:06 +0000

Skacząc wczoraj po programach telewizyjnych natrafiłem na jedną z komercyjnych stacji, gdzie piosenkarka Doda nuciła jakąś kolędę.

Byłem przekonany, że musi to być „Dzisiaj w Betlejem” i gdy padną słowa „cuda, cuda ogłaszają!” kamera wyłuska gdzieś z tłumu pokraśniałego z zachwytu Johna Fitzgerald Tuska, miłośnika talentu Marilyn Rabczewskiej.

Dopiero po chwili zreflektowałem się, że wykonywanym utworem jest „Cicha Noc”, a premier nie jest obecny na sali.

Słusznie zresztą, bo na pewno nie obyłoby się później bez złośliwych i płytkich komentarzy, że słynna filmowa zmiana gdzie młody Donald występował, była też nocna i cicha, ale raczej nie święta.

Na szczęście te czasy dawno już minęły i dobrze, że miłościwie nam panujący nie daje frustratom okazji do tego typu podłych insynuacji.

Rząd bowiem mamy teraz światły i europejski, więc każda czekająca nas zmiana odbywać się będzie w świetle jupiterów i będzie zmianą na lepsze.

Jeżeli ktoś ma co do tego wątpliwości przypominam, że kolędy są pieśniami czasu miłości i pojednania, a Michał Boni wraca na należne mu, w pełni wykorzystujące jego doświadczenie miejsce.

Dodald Tusk? [2007-11-21, 07:41:17]

dzierzba — Wed, 21 Nov 2007 06:46:16 +0000

Nie dalej jak wczoraj pisałem o Wielce Czcigodnym premierze Tusku i trochę mniej zacnej, lecz wcale nie mniej znanej piosenkarce Dodzie.
Przytaczałem opinię ze stron Wirtualnej Polski, że porównanie do JFK i Marilyn Monroe nasuwa się samo.
Nie chciałem tego komentować, bo bliższe mi było skojarzenie z byłym Olkiem i zespołami Disco Polo*.
W końcu tak zwana muzyka chodnikowa umarła wraz z programem Disco Relax, ale estetyka pozostała i Dorota Rabczewska doskonale się w nią wkomponowała. Podobnie jak Donald, który świetnie wypełnił pustkę po przystojnym Olku, której nijak żaden z Kaczyńskich nie potrafił zagospodarować.
Jakkolwiek by więc na to nie patrzeć, elektorat dostał to czego oczekiwał.
Przaśne połączenie nowego, lepszego Olka i brzmiącego bardziej miastowo, biuściastego Disco Polo.

*Thx barni70.

Julka, Julka.

dzierzba — Tue, 20 Nov 2007 07:16:16 +0000

Przeglądając portale w poszukiwaniu pomysłu do notatki, trafiłem na informacje, że znana i lubiana piosenkarka Doda zaśpiewała dla najlepszego premiera Rzeczpospolitej (o budzącym skojarzenia z Windowsem numerze 3.11), Donalda Tuska.

Był on wczoraj gościem programu, który ze względu na względnie wczesną porę emisji występuje pod pozbawioną wulgaryzmu nazwą skróconą: „Teraz My”.

Ponoć Pan Tusk był zachwycony i jak piszą na stronach Wirtualnej Polski: „[…] nie krył zadowolenia, że specjalnie dla niego śpiewa jedna z największych gwiazd polskiej estrady. Porównanie nasuwa się samo do Marilyn Monroe i Johna Kennedy’ego.”.

Po takim dictum wszelkie komentarze są zbędne, dlatego postanowiłem pozostać w estradowej estetyce i zaproponować własny przebój na melodię „Budki Suflera”.

Oczywiście nie jestem Dodą, więc proszę o zrozumienie i wybaczenie mi topornych rymów i ogólny brak sensu, czyli po prostu tekst bez większego ładu i składu.

Pamiętam jednak o tym, że chyba nie dalej niż wczoraj ktoś w Salonie24 narzekał, że za mało jest tekstów kulturalnych.
Mnie nie trzeba dwa razy powtarzać, toteż w miarę skromnych możliwości i ja zdecydowałem się wyjść na przeciw oczekiwaniom złaknionych głębszych doznań czytelników.
Dość jednak gadania, czas na muzykę ;-)

Julka, Julka.

Julka, Julka
Pamiętasz, szpital ze snu
Gdy pisałaś: ”tak mu źle”
Sprzedaj go choćby zaraz
Coś ze z nim zrób
Nie zostawiaj Beci samej, o nie.

Żebrząc wciąż o ustawę,
Gnała na Hel,
Stefan rzęził ostatkiem sił,
Aby być znowu z Tobą
Prywatyzować, podatki ciąć.
Wszystko było liniowe w te dni.

Agent nagrywał za ścianą
Czujne jak ptak,
Niechaj trafi go szlag!
Powiedziałaś, że nigdy, nigdy aż tak
Ambitne nie były, twoje plany

REF:
Prywatyzowałem, szpitale w myślach nad ranem,
Agent mnie wyganiał, nocą znów wracałem,
Dane nam było, wyborcze spełnienie
Następne będzie, może za sto lat.

Plażą szły agencice, a notowania w dół
Wciąż wzrastały nie mogąc spaść,
Donald głos za głosem, odkładał głos
Na wygraną silną, aż strach.

Boss twój wielbił zwycięstwo, chłopców z peo
Tenorów mia-ał kiedyś jak sen,
Z autobusem drobiu Maciej zdra-adził go,
Nigdy nie był już sobą, o nie

REF:
Prywatyzowałem, szpitale w myślach nad ranem,
Agent mnie wyganiał, nocą znów wracałem,
Dane nam było, wyborcze spełnienie
Następne będzie, może za sto lat.

W wielkim żyliśmy sejmie i rzadko tak,
Wypełzaliśmy do ludu stąd
Czarodziejka koalicja tańczyła w nas,
Waldek był o dwa rzędy stąd.

Nie wiem ciągle dlaczego zaczęło się tak,
Czemu bez liniowego też nie wie nikt,
Ludowcy wciąż są ko-oło mnie, nie głosuje sam,
Ale nic nie jest proste w te dni.

REF: […]