Dzierzba ma zwyczaj nadziewania swych ofiar na kolce » fun

Obywatela Inteligentnego Postanowienia Noworoczne [2009-12-31 09:08]

dzierzba — Thu, 31 Dec 2009 08:17:25 +0000

Głęboko wierzyć, że miliony Polaków zasługująna cud gospodarczy.
Pielęgnować w sercu pamięć wstydów i upokorzeń doznanych za reżymu kaczystowskiego.
Pamiętać, że Kempę i Wassermanna na pewno nie bez powodu przed komisję hazardową wezwano.
Nie pozwolić liczącej na przedawnienie opozycji zapomnieć, że sprawa laptopa Ziobry i wanny Wassermanna jest ciągle otwarta i nierozwiązana.
Pokazać światu, że nie jesteśmy zacofani i domagać się powtórki koncertu Madonny 15 sierpnia 2010.
Nie zapominać, że na tle innych państw mamy wzrost gospodarczy i kryzys nas ominął.
Rozumieć, że wzrost cen jest nieuniknionym kosztem postępu, a poza tym w innych krajach też jest drogo.
Cieszyć się, że czas dyplomatołków minął i rola oraz prestiż Polski w świcie stale wzrastają.
Z uwagą śledzić wypowiedzi Palikota – błyskotliwego krytyka obłudy i gwaranta wolności słowa.
Pielęgnować dumę z wyboru Jerzego Buzka na Przewodniczącego Parlamentu Europejskiego.
Apelować do obecnego prezydenta o zaprzestanie wreszcie ciągłych, paraliżujących niezbędne reformy wet.
Nie bać się odważnie pytać, czy miejsce krzyży jest jednak w kościele, a nie w szkole.
Wzdrygać się i trwożyć na myśl, że zagrażające wolności słowa Radio Maryja nadal nadaje.
Nie być obojętnym na bisurmańskie rozpasanie kleru.
Dawać odpór twierdzącym, że w Polsce ktokolwiek mógłby statki budować.
W najbliższym kiosku zamówić wreszcie prenumeratę teczkową Gazety.
Nie żałować grosza na sms do Szkła Kontaktowego.
Skompletować wszystkie części Niezbędnika Inteligenta, oddać je do introligatora i zgrabnie spięte dumnie na półce eksponować.
Wyłączać ładowarkę z kontaktu żeby lodowce nie stopniały i nas nie zalały.
Spożywać produkty wspomagające pochodzącą w siedemdziesięciu procentach z brzucha odporność.
Mieć nadzieję, że wiek emerytalny zostanie podniesiony i dzięki temu będziemy mogli dłużej pracować.
Skoro trudno powiedzieć, czy jesteśmy za czy przeciw wysyłaniu naszych wojsk do Afganistanu, w tej sprawie się nie wypowiadać.
Nie dać się złapać na czarny pijar twierdzących, że rosnące zadłużenie państwa to coś bardzo niebezpiecznego.
Być pełnym optymizmu i w razie zwątpienia pamiętać, że może to być początek depresji, a nie jakieś zewnętrzne przyczyny.
Ewentualnie z rozrzewnieniem wspominać Balcerowicza, Mazowieckiego i Bieleckiego.
Apelować do opozycji, by się opamiętała i przestała wreszcie rzucać kłody pod nogi rządzącym
reformatorom i przestała podle ich krytykować.
Trzymać rękę na pulsie i uważnie śledząc trendy sprawdzać, czy ludzie wykształceni popierają Tuska, Cimoszewicza, czy może jednak Olechowskiego.
Przyklejonego do kurtki serduszka Wielkiej Orkiestry nigdy nie zdejmować.
Żegnać rok 2009 z niekłamaną dumą w sercu.
Nie mieć kaca w Nowym Roku.

Posted in fun, polityka, Polska, społeczeństwo, słabe, życzenia

Niewdzięcznicy [2009-12-28 09:01]

dzierzba — Mon, 28 Dec 2009 08:16:03 +0000

- Widziałeś Sławomirku? Widziałeś?

- Widziałem. To nie wyborcy, to wilcy…

- A ja im życzyłem Sylwestra bez kaca…

- Oby wygazowane Sowietskoje Igristoje im sprzedali, a nalewki wiśniowe wzdęcia wywołały!

- Oby! Kto w ogóle wymyślił, żeby tak formułować pytania? Przeczytaj mi jeszcze raz…

- „Czy rząd spełnił oczekiwania obywateli…”

- Właśnie! Bezczelność! Czyż nie powiadają: “Nie pytaj, czy rząd spełnił twoje oczekiwania, ale czy ty spełniłeś oczekiwania rządu!” Nie wiedzą o tym w tej całej Kalarepie?

- Zamówię zaraz odpowiedni sondaż w zaprzyjaźnionych mediach niezależnych…

- Słusznie. Niech najpierw spytają: “Czy JA zasługuję na cud gospodarczy?” Albo lepiej, świąteczniej-noworoczniej, he, he. – “Rozważ w sumieniu swoim i odpowiedz szczerze, czy ja, obywatel, zasługuję na cud gospodarczy.” Zanotowałeś?

- Tak. Czy jeszcze coś?

- Hm…Przydałoby się. Chwila. Mam: “Czy uważasz, że zawód związany z intrygami i brakiem sukcesów poprzedniego rządu mógł rzutować na Pana/Pani brak obiektywizmu w ocenie sukcesów rządu obecnego?”

- Pyszne! Przewrotnie genialne, cudowne. Ale chyba zbyt zagmatwane…

- Myślisz? Niech więc po prostu tak zapytają: „Czy pamiętasz, jak bardzo poprzedni rząd nie spełnił oczekiwań obywateli?”

Posted in fun, Internet, media, społeczeństwo, słabe

W żłoby dano [2009-12-21 17:04]

dzierzba — Mon, 21 Dec 2009 16:09:12 +0000

Andrzej Olechowski zdecydował się kandydować na prezydenta.
Wprowadza to pewne zamieszanie na naszej scenie politycznej.
W związku z powyższym, chcąc ułatwić nie tylko młodym i dynamicznym inteligentom wybór, poniżej przedstawiam Bardzo Pomocne Zestawienie.

	Donald Tusk	Andrzej Olechowski
Kolor włosów	Rudawy	Siwy
Zarost	Brak	Wąsy
Wzrost	Ok. 175 cm	Ok. 190 cm
Wymowa	Specyficzne „ehr”	Poprawna
Zainteresowania	Piłka nożna	Wywiad gospodarczy
Deklarowany stan emocjonalny	Miłość	Zatroskanie
Deklarowany pogląd na gospodarkę	Liberalizm	Liberalizm
Faktyczne poglądy	To zależy	Jeszcze nie wiadomo

Pamiętaj!

Nie bądź obojętny!

Nie pozwól, by mniej inteligentni znów wygrali!

Wybór należy do Ciebie!

Posted in dywagacje, fun, parodia, Polska, wybory

Dzierzba – uruchomienie Palikota to błąd taktyczny PO [2009-12-07 13:08]

dzierzba — Mon, 07 Dec 2009 12:20:05 +0000

Notatka inspirowana wiadomością:
Palikot: odwołanie Kempy i Wassermanna to błąd wizerunkowy PO

Dzierzba uważa, że powierzenie Januszowi Palikotowi, a nie na przykład Jarosławowi Gowinowi, delikatnej misji wyjaśnienia społeczeństwu zasadności odwołania posłów PiS Beaty Kempy i Zbigniewa Wassermanna z hazardowej komisji śledczej było błędem taktycznym PO.

- To błąd taktyczny. Należało doprowadzić do sytuacji, w której to Jarosław Gowin tłumaczy, że inaczej nie można było postąpić i niewielu miałby wątpliwości, że to posunięcie głęboko mądre i słuszne. A tak, każdy domyśla się, że to tylko takie mydlenie oczu pod najmniej wymagającą publiczkę. Wizerunkowo wprawdzie Platforma na tym nie straci, ale nikt odrobinę inteligentniejszy od statystycznego wyborcy tego raczej nie kupi – ocenia dzierzba.

Zdaniem dzierzby, Palikot „który jest mistrzem świata w tłumaczeniu, że to wszystko wina PiS-u”, tym razem niepotrzebnie został oddelegowany do tej delikatnej misji. Wprawdzie znaczna część wyborców PO wersję o sprytnej intrydze umoczonych w aferę ludzi Kaczyńskiego jak zawsze kupi, ale tym razem sprawa jest na tyle poważna, że bez jakiejś silniej kojarzonej z uczciwością postaci może nie udać się wykpić. Jak dodał, powstała sytuacja, w której tabloidowy skandalista Palikot udaje, że Kempa i Wassermann to większe od niego cwaniaki jest tak naciągana, że uznać je należy za tak „żenujące odwracanie kota ogonem, że tylko ze śmiechu zrywać boki”.

Dzisiaj, w związku z potrzebą wyjaśnienia elektoratowi skandalicznego odwołania dwójki posłów PiS z komisji do zbadania tzw. afery hazardowej, znów uruchomiono posła Palikota. Ma on pokazać, że odwołując Beatę Kempę i Zbigniewa Wassermana posłowie PO “dali się wystawić do wiatru”, bo teraz wyżej wymienieni mogą się “ubierać w szaty sprawiedliwych“, a sam premier nic o tym nie wiedział i “jest na tego typu rozwiązanie wściekły “.

Posted in dywagacje, fun, Internet, media, parodia, Polska, społeczeństwo

Mapa drogowa nie tylko dla tarczy antykorupcyjnej [2009-10-28 07:22]

dzierzba — Wed, 28 Oct 2009 06:29:15 +0000

Zdobyłem się dzisiaj na wysiłek myślowy i pokonując wrodzoną niechęć do tego typu aktywności wykoncypowałem, że Ojczyzna potrzebuje mapy drogowej dla nowych dróg rozwoju, który na użytek tej notatki oralnym nazwałem.

Mam tutaj na myśli podręczny zestaw słówek kluczy tudzież wytrychów mogących trwale dobrać się do tak zwanej świadomości zbiorowej i spowodować, że rządzące elity oszczędniej, ale jednocześnie pełniej przekażą nam, czym jako naród aktualnie się emocjonować się mamy.

Istnieje już bowiem mapa drogowa dla wszystkiego właśnie, tarcza antykorupcyjna, lokomotywa wyborcza, karuzela stanowisk, przyjazne państwo itp., ale co dalej? Co z innymi, nienazwanymi jeszcze stosownie aktywności naszej obszarami?

Chcąc wypełnić tę niszę poniżej przedstawiam listę zlepków słownych z przykładowymi zastosowaniami. Odpowiednio promowane sprawią, że będzie żyło się nam lepiej, a przynajmniej nigdy nic nie będzie już takie same.

“Stworzymy specjalną grupę posłów, którzy dzień po dniu, godzina po godzinie, minuta po minucie, sekunda po sekundzie; każdą, ale to każdą wolną chwilę swojego sejmowego życia poświęcą pisaniu niezbędnych dla dobra kraju ustaw. Będzie to tak zwany szybkowar ustawowy i my go naszym entuzjazmem do czerwoności rozgrzewamy.”

“Władza nie może żyć w oderwaniu od ludzi i ich problemów. Projekt książki telefonicznej dla dialogu z masami pozwoli nam pełniej poczuć, że wszyscy jesteśmy tacy sami.”

“Często jest tak, że głęboko mądre i dobre pomysły stygną w kontakcie z natury rzeczy chłodną administracją. Chcąc temu zapobiec musimy pomyśleć o wymiennikowni ciepła pomysłów, która podtrzyma gorącą atmosferę i uchroni nas przed tymi niezamierzonymi stratami.”

“Nie może być tak, że komisje pracują w oderwaniu od siebie sprawiając, że pomimo nieocenionych zalet szybkowaru ustawowego w pośpiechu potykamy się o własne nogi. Sznurówka legislacyjna sprawi, że stabilniej wiążąc ze sobą pozornie odległe sprawy, pewniej odmierzać będziemy miarowe kroki w kierunku zrównoważonego rozwoju.”

“Projekt czapki z daszkiem dla armii jest krokiem milowym w dziedzinie bezpieczeństwa naszych chłopców z karabinami. Już nigdy ostre słońce nie będzie przeszkodą w precyzyjnym celowaniu i miotaniu granatami.”

“Czubek własnego nosa widzi ten, kto boi się marzeń. My wybraliśmy przyszłość i głęboko wierzymy, że miłość tam nas poprowadzi. Ta kolejka linowa dla górnolotnych celów i szczytów kompetencji ma być platformą pośredniczącą w tej drodze ponad otchłaniami.”

“Nie jest tak, że ciągle jesteśmy na fali. Są tacy, którzy chcą zabrać nam wiatr z żagli i sprawić, że nasz galopujący hals prosto do przodu zamieni się w taniec świętego Wita z zygzakami. Dlatego też bocianie gniazdo dla bezpieczeństwa ostrzeże nas odpowiednio wcześniej przed wszelkimi wrogimi zakusami.”

“Pasek klinowy dla alternatora pomysłów jest nowatorskim w skali Europy projektem napędzającym przemianę kapitału ludzkiego w wymierne, głęboko potrzebne wszystkim inicjatywy typu: „ręka rękę myję”, „ty mnie podrap, a ja cię też podrapię”, „na wazelinie wypłynie” itd.”

“Jestem głęboko przekonany, że w obliczu licznych oskarżeń ze strony byłego szefa CBA, rozpostarcie nad rządem swoistego parasola antypomówieniowego jest autentyczną koniecznością.”

“Będący efektem bizantyjskiego rozpasania poprzedniej ekipy deficyt finansów państwa jest faktem. Stąd deska do krojenia dla budżetu, gdzie bezpiecznie i mądrze będziemy mogli przygotować projekt przyszłorocznej ustawy.”

“Inspirowane przez wiadome siły niepokoje społeczne wymagają stanowczych działań. Ten kaftan bezpieczeństwa dla protestujących uchronić ma ich przed tak bezsensownymi i autoagresywnymi zachowaniami.”

“W obliczu coraz pełniejszej integracji europejskiej, czopek wazelinowy dla higieny relacji między naszymi organami sprawi, że będziemy mniej tą nową konfiguracją na arenie międzynarodowej skrępowani.”

Posted in definicje, dywagacje, fun, Internet, media, parodia, społeczeństwo

El jak reforma językowa [2009-10-24 10:49]

dzierzba — Sat, 24 Oct 2009 08:57:41 +0000

Wiadomo, że nieładnie śmiać się z czyichś wrodzonych i niezamierzonych odstępstw od obowiązującego wzorca urody. Wyjątkiem są tylko osoby oficjalnie i z namaszczeniem nielubiane. Tutaj medialny sawółar wiwr nie jest aż tak restrykcyjny.

Dlatego też skromny wzrost Kaczyńskich tudzież budowa ciała Gosiewskiego śmieszą i bawią w sposób niewstydliwy i zdrowy, ale już drwiny na przykład z wady wymowy naczelnego Wyborczej lub specyficznego wymawiania er przez Premiera są prymitywnymi dowcipami, którymi brzydzi się każdy normalny Europejczyk młody.

Nie ma co się co na to oburzać. Jest to tak zwany relatywizm postępowy.

W każdym razie faktem pozostaje, że nie wszyscy rozumieją z kogo wypada, a z kogo absolutnie nie wolno się śmiać.

Przypomniałem sobie o tym słysząc niedawno opinię, że Donald rera i powinien udać się do logopedy. Zrobiło mi się wtedy bardzo przykro i zastydzony pomyślałem, że należałoby coś z tym zrobić.

Ponieważ jednak dawno już zrozumiałem, że zgodnie z przysłowiem będącym mądrością narodu, mądry musi ustąpić głupszemu, doszedłem do wniosku, że wyjście jest tylko jedno:

To premier musi zrezygnować z er, bo prymityw siebie przecież nie zmieni.

Początkowo zadanie wydało mi się trudne, a wręcz absurdalne, ale przekonałem się, że to tylko pozory. Odrobina wysiłku (tu na przyszłość niezastąpieni byliby Młodzi Demokraci, którzy po godzinach mogliby wystąpienia swego pryncypała w ramach czynu partyjnego cyzelować) i każde przemówienie premiera można w ten prosty sposób przerobić.

By nie być gołosłownym, poniżej przedstawiam dowód, że tak się da.
Głębko wierzę, że warto. Bo chociaż niektóre zdania wydać się mogą dość siermiężne i mało zrozumiałe, to nie o merytorykę przecież tu chodzi, ale o dobro Polski, a więc po pierwsze i zrozuniałe, również o dobro naszego Pana Premiera.

ORYGINAŁ	TEKST ELEKTOLATOWI MILSZY
Drodzy Rodacy! Panie Marszałku! Panie Marszałku Senatu! Posłanki i Posłowie! Drodzy Goście! Chciałbym moje expose zacząć od kilku słów refleksji osobistej. Chciałbym podzielić się z Państwem, tu na tej sali, ale także ze wszystkimi naszymi rodakami, wielkim poczuciem dumy i satysfakcji, że po raz kolejny Polacy, tym razem 21 października, pokazali, że chcą i potrafią wziąć na siebie odpowiedzialność za losy Ojczyzny.	Kochani Współplemieńcy! Panie od stukania laską tutaj i Panie od stukania laską w Senacie! Posłanki i Posłowie! Kochani Goście! Chciałbym moje expose zacząć od kilku słów z myśli osobistej. Chciałbym podzielić się z Państwem, tu na tej sali, ale także ze wszystkimi naszymi współplemieńcami, wielkim poczuciem dumy i satysfakcji, że znowu Polacy, w tej chwili, dzień po dniu dwudziestym miesiąca dziesiątego, pokazali, że chcą i umieją wziąć na siebie odpowiedzialność za losy Ojczyzny.
Panie Marszałku! Wysoka Izbo! Zebraliśmy się w polskim Sejmie tego popołudnia, żeby przyjąć kapitulację Jarosława Kaczyńskiego.	O Panie zasiadający w tym ozdobnym fotelu z gustownym wezgłowiem! Wysoka Izbo! Zeszliśmy się w polskim Sejmie tego popołudnia, żeby wziąć kapitulację od jednego z dwóch identycznych synów swojego ojca, nie Lecha, tylko tego innego.
Jeśli wszyscy w Polsce widzą, każdego dnia, że w ruinie, w gruzach legł propagandowy projekt Solidarnego Państwa w wydaniu PiS, to, to byłby wystarczający powód, abyście podali się do dymisji i powiedzieli przepraszam i dali święty spokój Polakom. To jest wystarczający powód, abyśmy rozwiązali dzisiaj Sejm.	Jeśli wszyscy w Polsce widzą, każdego dnia, że w pozostałościach bo zniszczonych budowlach nie tylko mieszkalnych legł dla efektu wymyślony pomysł empatycznego państwa w wydaniu PiS, to byłby spełniający wszystkie wymogi powód, abyście podali się do dymisji i powiedzieli Entszuldigen i dali święty spokój Polakom. To jest powód, więcej niż taki se, abyśmy odesłali w niebyt ten Sejm.
Ja wierzę w to, że Polska z tego wyjdzie. Jak bym nie miał tej wiary, bym się podał do dymisji. Jeśli stracę wiarę w to, że mój rząd Polskę przeprowadzi przez to wzburzone morze, nie będę czekał ani jednego dnia. Macie to jak w banku.	Ja jestem głęboko pewien, że Polska z tego wyjdzie. Jak bym nie miał tej nadziei, bym się podał do dymisji. Jeśli zagubię nadzieję, że moi chłopcy Polskę uniosą ponad tymi szalejącymi falami, nie będę czekał ani jednego dnia. Macie to jak w banku.
To moja obsesja i powtórzę to jeszcze raz, że też jesteśmy gotowi do wyrzeczeń […]Jakie będziemy mieli prawo mówić do ludzi, że “razem musimy oszczędzać”, skoro nie możemy oszczędzić na sobie. Moralne prawo do tego, aby mówić, jak wychodzić z kryzysu będą miały tylko te partie, które się zrzeczą dotacji	To moja obsesja i znów powiem to samo, że też jesteśmy gotowi do poświęceń. Jaki będziemy mieli mandat mówić do ludzi, że „wspólnie musimy oszczędzać”, jeżeli nie możemy oszczędzać na sobie. Wynikającą z czegoś innego niż kodeks zgodę aby mówić, jak wychodzić z chwilowego spodku stopy życiowej, będą mieć tylko te podmioty występujące w Sejmie, co nie wezmą dotacji.
W Polsce jest tak, jak w każdym innym praworządnym kraju. To nie szef służb odwołuje premiera, to premier odwołuje szefa służb	W Polsce jest tak, jak w każdym innym miłującym kodeksy skupisku ludzi. To nie szef służb odwołuje stojącego ponad innymi członkami gabinetu, ale to sam ten, co ponad odwołuje szefa służb
Zafundowaliście w imię rewolucji moralnej, zafundowaliście polskiej szkole wicepremiera Giertycha, zafundowaliście polskim rolnikom wicepremiera Leppera, zafundowaliście Polsce prokuratora Kaczmarka ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji. Dzisiaj udajecie, że ci panowie nie mają z wami nic wspólnego.	Zafundowaliście w imię gwałtownych zmian w dziedzinie ludzkich zachowań, zachowaliście w te imie polskiej szkole kolejnego po będącym na czele osób u władzy szefa Ligi Polskich Familii, zafundowaliście polskim chłopom na takim samym stanowisku tylko od czego innego będącego Leppe (kaszlnięcie), zafundowaliście Polsce mającego pieczę nad sądami człowieka, co jego nazwiska nie powiem specjalnie, tego nie tylko od dotyczących tego co państwo ma w sobie zadań. Dzisiaj udajecie, że ci panowie nie mają z wami nic wspólnego
ITD	ITD.

PS W kontekście ostatnich wydarzeń z Mirem, Grzesiem i Zbychem, jako mogącego wzbudzić niepotrzebne i podłe skojarzenia ludzi małych, ostatniego przykładu prosimy raczej nie powtarzać.
Pamiętajmy – dobro Polski, to po pierwsze dobro Kochanego Premiera!

Posted in dywagacje, fun, media, parodia, słabe

“Mario Musi Odejść” [2009-10-20 12:26]

dzierzba — Tue, 20 Oct 2009 10:33:59 +0000

Tekst inspirowany wiadomością:
http://news.money.pl/artykul/pitera;stworzy;raport;o;aferze;hazardowej,155,0,547995.html

Scena I

Mario budzi się zlany potem. „Jestem nieskuteczny! Skarcą mnie!” – krzyczy przerażony. „Muszę koniecznie wykręcić jakiś numer ekipie altruistycznych filantropów premiera Tuksa. Upupię ich” już trochę spokojniej mówi dalej do siebie. Ciągle w piżamie z logiem CEbEa i haftowaną złotą kaczuszką zasiada przy biurku pełnym tajnych schowków, zapadek i szuflad z podwójnym dnem. Ssąc palucha pogrąża się w myślach.

Scena II

Mario długo odpina pas utrzymujący dwa kolty kaliber 44 na jego biodrach. Powoli wysypuje kule dum-dum. Nieobecny wzrok wbija gdzieś ponad stół. Tam wisi plakat „Polskiego Hydraulika”. Wzdycha do siebie:
„Ach, jakżeby pomógł w bałamuceniu naiwnych biurw, gdyby tylko wstąpił do naszych służb…”
Sięgając ręką pod biurko opuszkami palców wyczuwa wypukłości na umieszczonych tam specjalnych czcionkach. Wciskane kolejno układają się w ciąg znaków: A*J*L*A*W*P*I*S.
Wtedy z trzaskiem odrywa się styropianowy kaseton z orłem w koronie i z sufitu zjeżdża niepozorne kartonowe pudełko. Otwiera je i wyjmuje ruletkę. Zamiast cyfr widnieją na niej powycinane z gazet zdjęcia prominentnych polityków PęŁo. Kręcąc uchwytem w kształcie kaczych łapek obserwuje łakomie, jak kulka z wygrawerowanym obliczem Jarka lub Lecha zatrzymuje się przy sympatycznym obliczu Zbycha. Mario zaciera ręce i obraca kołem jeszcze raz. „Miro?” Jest wyraźnie zawiedziony, fuka. „Nic, trudno, widocznie tak musi być”.

Poprawiając krawat wychodzi. Wraca. Wyciągnięty ze skarpetki miniaturowy pistolet, z klapy marynarki paralizator i wykręcony z ust złoty ząb-implant z superczułym mikrofonem chowa z wyraźnym żalem do odkręcanej nogi stołu. „Będą mnie przecież przeszukiwać. Paranoicy!” Śmiejąc się histerycznie zatrzaskuje za sobą drzwi.

Scena III

Widzimy Maria spluwającego przed kancelarią premiera. Przebiera nerwowo nogami, waha się, cofa, wreszcie wchodzi.

W tym samym czasie D. Tuks kończy nalewanie gorącego mleka do kubków rozentuzjazmowanych dzieciaków goszczących w jego kancelarii. Śmiejąc się myje starannie dłonie, wyciąga z podręcznej apteczki gumowe rękawiczki jednorazowe, zakłada je i zbiera kolejno tłuste kożuchy. Zbliżenie na szczere i radosne, ozdobione wąsami z mleka oblicza. Wtem słychać rąbanie w drzwi.

Nieczekając na zaproszenie wchodzi Mario.

Premier rozkłada szeroko ręce, jak gdyby chciał ochronić młodzież. „Proszę, idźcie już” – szepcze i bezradnie wzdycha. Dzieci uciekają w popłochu. Zbliżenie na rozlane mleko.

Scena IV

[Utrzymana w konwencji kina niemego. W tle "Etiuda Rewolucyjna" Chopina]

Widzimy marszczącego groźnie brwi premiera. Przed nim na baczność Grześ, Miro i Zbych. Mężczyźni prawą dłoń trzymają na sercu, lewą podniesioną do góry. Ich usta układają się wyraźnie w sylabizowane PRZY-SIĘ-GA-MY! Ufne oczy premiera zdają się pytać: „Aby na pewno?”. Panowie zgodnie biją się w pierś: „Jak bum-bum!” Wszyscy czterej padają sobie w objęcia. Po twarzy Zbycha spływają łzy. [Cięcie]

Scena V

[Również utrzymana w konwencji kina niemego. W tle słychać mlaskanie i siorbanie kogoś jedzącego lub pijącego coś łapczywie]

Mario kłania się w pas i z namaszczeniem całuje ozdobioną olbrzymim sygnetem krótkopalczastą dłoń Lecha lub Jarosława. Ten po ojcowsku głaszcze jego głowę. Siadają blisko siebie na kanapie. Spod ich pośladków w ostatniej chwili ucieka przeraźliwie miaucząc wystraszony kot. Lech lub Jarek sięga do barku. Widać tam prawdziwą baterię malutkich, kolorowych buteleczek. Jedną z nich opróżnia szybkim haustem. Wyraźnie pokrzepiony włącza radio. Na wyświetlaczu widać 89.0 FM.
Słychać: „…premier zdymisjonował dwóch…”
Lech lub Jarosław wyraźnie nie może opanować emocji. Podrywa się i łapie w dwa palce policzek Maria. Tarmosi nim łobuzersko. Panowie biorą się bod boki i tańczą chodzonego. Słychać ich złośliwy śmiech. Przerażony kot kuli się w kącie. [Cięcie]

Scena VI

Mario tupie nogami i krzyczy: „Zdymisjonował? Mnie? Patriotę? Tak się nie będziemy bawić! Nie, nie, nie!”.Sięga na półkę i ściąga z niej książkę z napisem: „Poradnik Detektywa – Amatora”. Regał obraca się odsłaniając schody prowadzące gdzieś w dół. Mężczyzna odwraca się jeszcze i krzyczy: „Ja tu jeszcze wrócę! Z katarem! Popamiętacie mnie!” Potyka się spadając. W tle słychać śmiech.

Scena VII

Scenografia jak z Ziemi Obiecanej. Ubrani na dziewiętnastowieczną modłę Grześ, Miro i Zbych idą śmiało przed siebie. W dłoniach dzierżą kieliszki z musującym płynem.

Grześ [zatrzymując się teatralnie]: Tak, ja nie mam nic, ty nie masz nic, on nie ma nic.

Miro [przystając]: To razem właśnie mamy tyle, w sam raz tyle, żeby…

Zbych [spocony ociera czoło, widać, że chce coś powiedzieć, gdy…].

…Niespodziewanie między nich wpada piłka-biedronka i tocząc się powoli zatrzymuje u ich stóp.

Wtedy zza drzew, ubrany w krótkie spodenki, uśmiechnięty serdecznie, wyłania się premier. Za nim Sławek, Stefan, Julia, Sebastian. Wszyscy ubrani na sportowo, radośni. Stają w rzędzie za Grzesiem, Mirem i Zbychem. Kładą im ręce na ramionach. W tle dwa jelonki skubią zieloną trawę, wiewiórki dzielą się orzeszkiem, niedźwiadek zlizuje z łapy miód. Wszyscy obecni odwracają się śmiało do kamery i wołając:
Na zawsze razem! Bo Polska zasługuje na cud!znikają w obłokach różowego dymu.

Napisy, cięcie, koniec już.

Przeczytali Państwo właśnie zarys scenariusza fabularyzowanego dokumentu tefauen pt. „Mario Musi Odejść”

Oparty na najnowszym raporcie Jólji Patery wyemitowany zostanie dzień przed ogłoszeniem ciszy wyborczej. Już teraz serdecznie zapraszamy!

Reżyseria: Agnieszka Chochlland

Patroni medialni: Gazeta Zaborcza, Ó-net, Kasino Polandia, Fundacja Beaty Sawiskiej „Zły dotyk agenta = łzy”, Centrum Szkolenia Kadr im. Senatora Masiaka.

Posted in dywagacje, fun, media, parodia, political-fiction

Pytanie dnia [2009-09-28 07:06]

dzierzba — Mon, 28 Sep 2009 05:12:30 +0000

Czy Donald Tusk powinien domagać się chemicznej kastracji Romana Polańskiego?

Odpowiedzi proszę przesyłać na adres właściwego sztabu wyborczego.

Moja propozycja:
W ramach offsetu za mobilny system przeciwrakietowy, który kiedyś tam,
w przyszłości będzie bronił terytorium państwa polskiego, Barack Obama mógłby zlecić chemical castration (change) Polańskiego.

Posted in dywagacje, fun, media, polityka, społeczeństwo, słabe

Obce lobby? Ha, ha [2009-09-16 14:00]

dzierzba — Wed, 16 Sep 2009 12:07:16 +0000

Spotkałem się z opinią, że to nie jest w porządku i Prezydent powinien zatrudniać własnego Chłopca do Wręczania Medali Facetom w Dresach.

Jest w tym oczywiście trochę racji.

Jednak po pierwsze mamy kryzys i każda złotówka się liczy, a po drugie oddelegowany do tego zaszczytu posłaniec spisał się wyśmienicie, bo od razu było widać, że w tej roli czuje się jak Palikot z Niezbędnikami Inteligenta i autentycznie bryluje w tym towarzystwie i świeci.

Niestety, wysokie urzędy to nie tylko przyjemności i poza kopaniem piłki i dawaniem odznaczeń bywają też obowiązki. Jednym z nich jest uśmiechanie się i robienie groźnych min – zależnie od publiki i okoliczności.

Na przykład w związku z niedawnym zwycięstwem siatkarzy radosna duma była jak najbardziej na miejscu i nikt nie mógł zanegować jej autentyczności.

Natomiast już dzisiejsze stwierdzenie prezesa PiS, że „Tutaj hulają lobby innych państw. A jak się o tym mówi to wynika wielki skandal.” jest czymś zgoła odmiennym i zdaje się będzie wymagać ostrego zmarszczenia brwi i kto wie, czy do akcji nie będzie musiał wkroczyć sam Stefan Konstanty Niesiołowski.

Można jednak przypuszczać, że i tak niewiele to zmieni, bo prosty elektorat nieinteligencki swoje już pomyślał i wzywającą do opamiętania dwriąco-groźną minę wytłumaczy sobie na swój własny sposób, rzecz jasna ułomny i błędny.

Dlatego też dobrze byłoby dla odmiany prostaczków czymś zaskoczyć. Świetną okazję stworzyli sami siatkarze, a dokładnie przekazujący Tuskowi medal trener Castellani. Jest w końcu obcokrajowcem, hula sobie tutaj swobodnie i na dodatek, mniej lub bardziej pośrednio, spowodował skandal.

Wszystko się więc zgadza i doskonale pasuje do diagnozy Jarosława Kaczyńskiego. Bez problemu można zatem stwierdzić, że cytowana wyżej wypowiedź prezesa PiS była próbą odegrania się na siatkarzach i Tusku, którzy zignorowali jego brata prezydenta.

Nie brzmi to może w stu procentach wiarygodnie, ale nie oszukujmy się. Jeżeli tylko żart taki zaserwuje zaprzyjaźnione „Szkło Kontaktowe”, wrażliwy na wiarygodność źródła informacji inteligencki elektorat Platformy na pewno to kupi. I co najważniejsze nieroztropne słowa Jarosława Kaczyńskiego szybko zapomni.

Bo nieważne jak, ważne, że piłka ciągle w grze i wszystko pięknie się kręci.

Posted in dywagacje, fun, Internet, media, polityka, polityka zagraniczna, Polska, sport, społeczeństwo, słabe

Nowe pole działania [2009-08-18 12:50]

dzierzba — Tue, 18 Aug 2009 10:55:35 +0000

Nie przebrzmiały jeszcze echa wielkiej manifestacji nonkonformistycznych buntowników Pokolenia JP1^(pp)*, którzy swój sprzeciw wobec galopującej klerykalizacji i moheryzacji Polski wyrazili tysiącami białych serduszek wręczonych uosabiającej nieskrępowaną wolność artystyczną i obywatelską gwieździe elitarnej i niszowej pop muzyki Madonnie Ciccone, a już rzeczywistość brutalnie sprowadziła nas na ziemię.

Okazało się bowiem, że niepomny na nieustannie wzrastający międzynarodowy prestiż naszego kraju katarski inwestor wziął i nie wpłaciłpieniędzy za stocznie sprawiając, że jeszcze bardziej musimy emocjonować się Anny Rogowskiej oraz Moniki Pyrek w skoku o tyczce autentycznymi sukcesami.

(Tak przy okazji, czyż to nie symboliczne do legendarnego skoku przez płotstoczni późniejszego Mędrca Europejskiego nawiązanie?)

Teraz jednak pozostaje nam smucić się tylko, że na skutek zaniedbań Kaczyńskich nie powiodła się dramatyczna próba ratowania polskich stoczni i polecieć musi niewinna głowa Grada Aleksandra.

Szkoda, że z powodu byle Kataru żegnać musimy się z tak wybitnymi fachowcami.

Jest jednak jeszcze nadzieja, że potencjał ministra skarbu nie zostanie zmarnowany.

Był w końcu w słynnym Gabinecie Cieni POodpowiedzialny za rolnictwo i rozwój wsi, więc może mógłby teraz znów zająć się wiejskimi sprawami? Na pewno znalazłby się gdzieś godny jego talentów ugór do sprzedaży potencjalnie doskonały.

Gdyby tak podszkolił się w zarządzaniu pustymi przestrzeniami, już za rok, w sercu kampanii prezydenckiej, mógłby zrehabilitować się pięknie organizując na terenie po stoczni koncerty Madonny niezapomniany i wspaniały.

Po takim sukcesie nikt już nie mógłby odmówić mu kompetencji i godnej własnego elektoratu, niekwestionowanej chwały.

*Janusza Palikota Pierwszego (po premierze)

Posted in dywagacje, fun, media, muzycznie, polityka, Polska, społeczeństwo, słabe