Zdobyłem się dzisiaj na wysiłek myślowy i pokonując wrodzoną niechęć do tego typu aktywności wykoncypowałem, że Ojczyzna potrzebuje mapy drogowej dla nowych dróg rozwoju, który na użytek tej notatki oralnym nazwałem.

Hasło „Socjalizm albo śmierć!” ma się świetnie. 

Nawiązując do zamieszczonego pod moją dzisiejszą notatką komentarza NEOspasmina postanowiłem napisać jeszcze coś o niczym. Oto kolejny tekst, który jest tak bez znaczenia, że nic do niego dodać nie można. Zapraszam :-)

- Halo, halo! Słyszysz mnie Grzesiu?

- Halo, halo. Witam. Co to za szum?

- A wiesz, lece sobie samolotem. Do USA.

- A to ciamkanie i siorbanie w tle?

- To elektorat. Właśnie podali posiłki.

- Nie możesz im powiedzieć, żeby zachowywali się kulturalniej?

- Daj spokój. Posyłam im płomienne uśmiechy. Sądzę, że moja obecność
tutaj dodaje im otuchy.

- Niewątpliwie… I będziesz tak już zawsze latał?

- Ja właśnie w tej sprawie…

- To znaczy?

- Potrafisz nasladować głos kaczora?

- W sensie kwa-kwa?

- Nie, czy potrafisz gadać jak kaczor?

- W sumie chyba dałbym radę.

- No to zbieraj się, skocz do budki telefonicznej i dzwoń do antyterorystów,
że na pokładzie jest bomba.

- Co?

- No rób jak ci mówię. Będzie zamieszanie i zatroskani o moje bezpieczeństwo
młodzi intelektualiści zrozumieją, że nie mogę więcej tak ryzykować w rejsowych
samolotach życia.

- Ale…

O wczorajszej wizycie premiera Donalda Tuska w Moskwie napisano już sporo i z pewnością temat ten będzie jeszcze długo eksploatowany. Nie chciałbym powtarzać tutaj banałów twierdząc, że nastąpił przełom we wzajemnych relacjach polsko-rosyjskich i pojawiły się nowe perspektyw, bo akurat to nie podlega żadnej dyskusji.

Kwestą sporną może być bardziej znaczenie tego przełomu dla Polski oraz to, czy perspektywy te są aby na pewno dla nas optymistyczne.
Jest to zdecydowanie ciekawsze zagadnienie i sam na obydwa pytania odpowiedziałbym, że zdecydowanie nie, tym niemniej wiem, że nie jestem w swych sądach obiektywny, bo w zupełności zgadzam się z minister Fotygą mówiącą jakiś czas temu, że wizyta Tuska w Moskwie przed Waszyngtonem ma znaczenie symboliczne oraz dodatkowo interpretuję rozszerzająco na politykę zagraniczną słowa Jarosława Kaczyńskiego o pewnej predylekcji i polityce transakcyjnej obecnej ekipy.

Dowodzi to  dość jednoznacznie, że jestem skrajnie nieobiektywny i brakuje mi chociażby wiary w dobre intencje rządu POPSL.  Gdyby  wziąć dodatkowo pod uwagę płynący stąd wniosek, że źle musi być też z moim IQ,  bo powołuję się na słowa Jarosław Kaczyńskiego, którego poparli słabo wykształceni i mało zarabiający mieszkańcy małych miasteczek i wsi oraz Anny Fotygi – małostkowej kobiety zazdrosnej o istotne postępy w stosunkach między Polską a Rosją, to czytelnik ma już pełny obraz moich poglądów i wie czego może się spodziewać.

Mając jednak świadomość własnych ułomności zdobędę się przynajmniej na to, by nie upierać się, że mam rację i z chęcią przyjmę do wiadomości, że wczoraj wydarzyło się coś dla Polski dobrego. Że ten dialog, który sam w sobie urósł nieomal do rangi priorytetu w relacjach Warszawa-Moskwa rzeczywiście coś przyniósł. Że faktycznie zawsze warto rozmawiać, nawet jeżeli partner do debaty traktuje cię upierdliwego petenta, który zreflektował się wreszcie, że dużo przesady jest w powiedzeniu „klient nasz pan”. Że mówiąc najogólniej Tusk po prostu wie czego chce. Szczerze ucieszę się, jeżeli faktycznie tak jest.

Jednak to wszystko pokaże czas, ale już dzisiaj trzeba zadać proste pytanie, czy aby na pewno wizyta w Moskwie była powodowana tylko koniecznością natychmiastowej poprawy stosunków z Rosją.  A jeżeli tak, to jaki był tego porozumienia koszt.

Nigdy bowiem nie uwierzę w twierdzenia niektórych nieprzychylnych rządowi Platformy publicystów, że cel tej wizyty był głównie marketingowy i Tusk chciał przede wszystkim pokazać wyborcom, jak źle robił Kaczyński i jak teraz partnersko i sielsko dzięki niemu w naszych relacjach z Moskwą jest.

Znaczyłoby to bowiem, że rządzą nami kompletnie nieodpowiedzialni wariaci i chociaż może nawet swój sposób byłoby to  pocieszające, to jednak moim skromnym zdaniem (przynajmniej jeżeli chodzi o politykę zagraniczną)  taka opcja na pewno nie wchodzi w grę.

Pozostaje więc tylko uzbroić się w cierpliwość i zależnie od światopoglądu patrzeć optymistycznie w przyszłość lub (niestety bardziej chyba jednak realistycznie) przyjąć do wiadomości, że wprawdzie jadąc do Moskwy Tusk naprawdę wiedział czego chce, to jednak niekoniecznie obywatele tego wesołego kraju nad Wisłą będą teraz również chcieli to mieć.

_{^{*http://www.gazetawyborcza.pl/1,75478,4600466.html}}

Właśnie usłyszałem, że nie będzie jednak podatku liniowego. Poinformował o tym ze smutkiem w głosie przyszły Minister Kultury.

Jeżeli kogoś dziwi, że akurat ten przyszły Minister to powiedział przypominam, że Platforma jest partią ludzi młodych, dynamicznych i inteligentnych, więc oczywistym jest że Bogdan Zdrojewski na podatkach nie gorzej niż kulturze się zna. Może miał tylko pecha w losowaniu stołków.

W sumie szkoda, że nie będzie podatku liniowego. Ale to tylko nasza wina. Powinniśmy byli oddać na PO więcej głosów, a teraz nasi dzielni liberałowie zostali wepchnięci w ramiona ludowców i dla dobra Ojczyzny muszą pójść na pewne kompromisy.

Na szczęście Donald jest wyższy od Kaczora, więc pewnikiem mądrzejszy.
Nie wiem więc jaki musiałby się stać cud, by rozumny elektorat mu tej podatkowej
duperelki nie wybaczył.

Dzisiaj zamiast notatki dwie definicje, które łącznie nie do końca są słownikowe.

fagas
1. pogard. «o człowieku wysługującym się komuś»
2. pogard. «o kochanku»
3. «duża owca»
4. daw. «służący»

Stefan
1. pogard. «o człowieku muchołapie»
2. pogard. «o członku. PO»
3. «biolog owadów wodnych»
4. daw. «członek ZChN»